Περπατώντας σήμερα στους δρόμους της Barcelona,ευχήθηκα να ήμουν γέννημα-θρέμμα της.. Να ήταν η δική μου πόλη, εκεί που θα επέστρεφα μετά τις περιπλανήσεις μου.. Δεν είναι όμως και δύσκολα θα γίνει.. Η πόλη μου ήταν και θα είναι για πάντα η Λευκωσία.. Γιατί όμως η Barcelona να μου φκάλλει τον καλύτερο εαυτό και η Λευκωσία το χειρότερο;

Γιατί όπου και να είμαι νιώθω ότι είναι καλύτερα που τον τόπο που με γέννησε;
Και να πεις ότι είμαι η μόνη...

Σίουρα έχει πολλούς που την αγαπούν τη Λευκωσία (φαντάζομαι), κι εγώ κάπου αγαπώ την, είμαι δεμένη μαζί της, εν ο τόπος μου, το κέντρο της άνεσης μου. Πώς να μεν αγαπώ τα μικρά στενά της Χρυσαλινιώτισας, την παλιά πόλη.......(σκεφτουμαι...)... Αυτά. Την παλιά πόλη, τη γεμάτη με "ξένους", με "μετανάστες". Λατρεύω την.

Τα υπόλοιπα εν με αφορούν. Μακαρίου; Πάω, αλλά εν το απολαμβάνω, κρίμα. Στασικράτους; Που εν η ομορφιά σε εκείνο το δρόμο;

Εθυμήθηκα τα και τωρά εν θα μπορώ να κοιμηθώ... Πειτε με παλιοσνόμπ. Δαμέ όπου γυρίσω βλέπω ομορφιά. Εδώ κάμνω τους περιπάτους μου, στο passeig de Born.



Εδώ πίνω τον καφέ μου, στην Plaza Real.



Εδώ τα botellon, stin plaza del sol sti Gracia..



Το λιμάνι που βλέπω μπροστά μου σαν φκω της πόρτας...




Και σε τρεις βδομάδες όλα αυτά θα αποτελούν παρελθόν. Και το παρών θα είναι η Μακαρίου και η Στασικράτους.

Γιατί εν εγεννήθηκα καταλάνα;