Επεράσαν όμορφα...

Κοστίζει μου αφάνταστα να κλείσω τούτο το κεφάλαιο. Κι ας έχω κάτι καινούριο να προσμένω.. Δεν έχω πλέον λόγο να μένω στην Κοπεγχάγη. Δεν έχω δουλειά, δεν έχω Δανό boyfriend, οι σπουδές ετελειώσαν, από την πρώτη του Αυγούστου δε θα έχω ούτε σπίτι (μετακομίζω πίσω στη Μπεττίνα, όπου έμενα τον πρώτο μήνα όταν ήρθα), αλλά δε λέω να κλείσω εισιτήριο για Κύπρο. Απλά δε θέλω να φύγω. Δε θέλω... Δεν είμαι σίγουρη γιατί.. Συνδέθηκα με τον τόπο; Με τους ανθρώπους; Είναι επειδή δε θέλω να πάω Κύπρο; Είναι επειδή ξέρω ότι ίσως να μην επιστρέψω ποτέ; είναι επειδή τελειώνουν τα φοιτητικά τα χρόνια; Προσπαθώ να θυμηθώ αν είχα παρόμοιες κρίσεις κάθε φορά που έκλεινα ένα κεφάλαιο.. Νομίζω ότι ποτέ δεν ήταν τόσο έντονο.

Αγάπησα τη Δανία και μπορώ να με φανταστώ να περνώ εδώ τη ζωή μου. Στην Κύπρο πάλι, δε μπορώ να με φανταστώ να περνώ τη ζωή μου.. "Τι σου κάμνει κόρη μου ο τόπος σου; Γιατί δεν έρκεσαι πίσω επιτέλους; Έκαμες το δικό σου.. Εμεγάλωσες πλέον.." Τα λόγια της μάμας μου.. Φέρνουν αντιρρήσεις για τη Νέα Υόρκη και δε ξέρω πως να τους πείσω. Καταλαβαίνω ότι με θέλουν κοντά τους, αλλά δεν είμαι έτοιμη για καταστάλαγμα.. όχι ακόμα.. Από την άλλη, περιμένουν από μένα να τους δώσω λόγους, το σχέδιο που κρύβεται πίσω από τις κινήσεις μου, γιατί internship στα ηνωμένα έθνη, τι θα μου χρειαστεί, αφού έχω δουλειά ως δασκάλα και το πολύ σε δυο χρόνια διορίζομαι.. Δεν έχω σχέδιο, ποτέ δεν είχα.. το μόνο μου σχέδιο είναι να μη γίνω δασκάλα.. δεν είναι για μένα.. μου αρέσει, θα μπορούσα να το κάνω για λίγα χρόνια, αλλά δεν είναι για μένα. Δε ξέρω τι είναι για μένα, δε ξέρω που θα με οδηγήσει το internship, αλλά ξέρω ότι πρέπει να το κάνω, θα είναι καλή εμπειρία και ίσως με βοηθήσει να καταλάβω που θέλω να φτάσω, ή που δεν θέλω να πάω.. Θα ήθελα να είχα ένα σχέδιο.. ζηλεύω τους ανθρώπους που έχουν στόχους, που ξέρουν ακριβώς τι θέλουν από τη ζωή τους και κάνουν αποφασιστικά βήματα για το παρουν.. αλλά δε μπορώ να το κάνω. Απλά θέλω να απολαμβάνω τη ζωή, να παίρνω εμπειρίες και να γίνομαι καλύτερο άτομο.. Ξέρω ότι υπάρχει τίμημα στη ζωή που κάνω τώρα. Εδώ και 2 χρόνια δεν έχω σταθερό σπίτι, σταθερούς φίλους και σταθερότητα γενικά.. και τώρα μου κοστίζει αφάνταστα να φύγω από την Κοπεγχάγη, αλλά είναι το τίμημα για τις επιλογές μου.. Ας μην παραπονιέμαι λοιπόν.
Αύριο θα κλείσω εισητήριο για Κύπρο.. Θα προσπαθήσω να απολαύσω τις τελευταίες μου μέρες εδώ.. και σίγουρα όλα θα πάνε καλα!

Η αρχή του τέλους

Και έφτασε ο καιρός να δουλέψω πραγματικά πάνω στη διπλωματική μου. Εδώ και 3 μήνες έπαιζα πελλό, ενώ θα μπορούσα να την είχα ήδη τελειώσει. Είχα 4 μήνες να γράψω 60 σελίδες και επερίπεζα το χρόνο. Πραγματικά διερωτούμαι τι έκαμνα κάθε μέρα και δεν εκάθουμουν να διαβάσω. Ευτυχώς έχω τη δικαιολογία της δουλειάς τουλάχιστον.
Οι 10 μέρες που έκατσα στην Κύπρο ήταν άκρως αγχωτικές, αλλά τουλάχιστον είδα τα φιλαράκια μου και ήταν ένα διάλειμμα που την κουραστική ζωή της Κοπεγχάγης. Αποχή από το ποτό και τα ξενύκτια. Το Σαββατοκυρίακο πριν πάω Κύπρο γιορτάσαμε το Βραζιλιάνικο Καρναβάλι στην Κοπεγχάγη (με ποια αφορμή δε ξέρω, έχει και δυο μήνες που πέρασαν τα καρναβάλια) αλλά ήταν τρομερό! Καρναβαλίστικη παρέλαση πάνω στα άρματα, κοπέλες με φτερά που χόρευαν σάμπα, συγκροτήματα που έπαιζαν la bateria (τύμπανα)και μετά ξέφρενος χορός στο πάρκο, μέσα σε μεγάλες τέντες. Πήγα στην Κύπρο εξαντλημένη και κοιμήθηκα 2 μέρες πριν ριχτώ στην έρευνα για το πως η ελληνοκυπριακή εκπαίδευση κατασκευάζει την εικόνα του έχθρου. Τουλάχιστον είναι ενδιαφέρον θέμα για μένα. Το διάλεξα γιατί είναι κοντά στις προσωπικές μου εμπειρίες και όσο διαβάζω νιώθω ότι μαθαίνω να ερμηνεύω καλύτερα τον κόσμο.. Πολλά πράγματα που δεν καταλάβαινα στο παρελθόν είναι σαν να αποκτούν ξαφινκά νόημα.. Και μαθαίνω πολλά πράγματα για το κυπριακό που αγνοούσα. Σχεδόν ντρέπομαι που είχα τόση άγνοια, αλλά τουλάχιστον τώρα μαθαίνω κάτι. Ποτέ δεν είπα ότι είμαι το πιο ενημερωμένο άτομο στον κόσμο!
Το Σάββατο είδαμε την Eurovision με τους Δανούς, τους έβαλα όλους να στείλουν μήνυμα να ψηφίσουν την Καλομοίρα! Ήταν και ο βασιλικός γάμος, παντρεύτηκε ο πρίγκιπας τους, μεγάλο γεγονός! Οι μισοί προτιμούσαν να δουν το γάμο αντί τη eurovision, έλεος..! Με εκνευρίζει ο θεσμός της βασιλείας, ας είναι και συμβολικός! Νομίζω ο μόνος λόγος που τους έχουν είναι για να ασχολούνται με τις προσωπικές τους ζωές! Το τι κουτσομπολιό έπεσε μετά το γάμο στην τηλεόραση, ούτε η τατιάνα... Τι εφορούσε η μια και η άλλη, σε ποια περιοχή ράφτηκε το νυφικό, αν ήταν ωραία τα λουλούδια κτλ κτλ. Και ενήλικες άνθρωποι να κάθονται να τα ακούν.
Σήμερα έβρεχε όλη μέρα ήταν ότι πρέπει για διάβασμα. Αύριο που θα είναι καλός ο καιρός να δούμε πως θα συγκεντρωθώ. Μου αρέσει αυτή η ποικιλία στον καιρό! Βαριέμαι συνέχεια τον ήλιο.. Πώς να τον εκτιμήσεις άμα τον έχεις συνέχεια; Ενώ μετά τη βροχή όταν βγει ο ήλιος πραγματικά χαίρεσαι..
Αυτά! Επιτέλους νύχτωσε έξω, ακόμα προσπαθώ να συνηθίσω τις μεγάλες μέρες! Πάω για ύπνο!

Σπίτι επιτέλους..

Είμαι στο καινούριο μου δωμάτιο, μόλις πήρα τα καινούρια μου έπιπλα (να ναι καλά οι φίλοι που με βοήθησαν.. μερικές φορές εκπλήσσομαι, είμαι μόνη μου σε ξένο τόπο κι όμως κάθε φορά γνωρίζω καλούς ανθρώπους που βγαίνουν από το δρόμο τους για να με βοηθήσουν κι αυτό με συγκινεί αφάνταστα..). Ειμαι χαρούμενη που πήρα την απόφαση να μετακομίσω από την Blaagaards platz.. Μπορεί να είναι μια από τισ πιο γραφικές πλατείες της Κοπεγχάγης, σε τέλεια γειτονιά, αλλά δεν ήμουν άνετα εκεί. Χάρη στο συγκατοικό μου και στις συνθήκες καθαριότητας. Φταίω κι εγώ και το ξέρω, ίσως αν προσπαθούσα πιο πολύ να μπορούσα να κάνω τα πράγματα καλύτερα και δεν θα ήταν ανάγκη να φύγω. Αλλά δεν είχα τη δύναμη κι έτσι κι αλλιώς είναι του χαρακτήρα μου, όποτε τα βρίσκω σκούρα προτιμώ να φεύγω. Από ανθρώπους, από δουλειές, από χώρες.. Είναι κακό αυτό και το ξέρω, αλλά θα το αλλάξω κάποτε, δεν θα έχω επιλογή, δε μπορείς να φεύγεις συνέχεια.
Η καινούρια μου γειτονιά είναι στο frederiksberg, πολύ διαφορετικά από το Norrembro, με τους χίππυς και τους μετανάστες, πιο οικογενειακά, πιο ήρεμα. Οι συγκάτοικοι μου είναι φοιτητές, ο καθένας στην κοσμάρα του απότι φαίνεται, αλλά δε με πειράζει, έχω ήδη φίλους, το μόνο που θέλω είναι μια καλή συγκατοίκηση. έτσι κι αλλιώς είναι Business students και έχω μια προκατάληψη με τους business oriented people. (ξεκίνησε από τα μαθήματα corporate social responsibility και τη συζήτηση με ένα business man φίλο).
Τελοσπάντων, να μην τα πολυλογώ έχω και δουλειά σε λίγο και πρέπει να ξεπεράσω και το hangover. Να σας πω μόνο για χτες και πως γιορτάζουν στην Κοπεγχάγη την πρώτη του Μάη. Παρέλαση στους δρόμους, βγήκαν οι χίππυς και οι πάνκς με πολύχρωμα ρούχα, πάνω σε ανοιχτά φορτηγά με μουσικές και πανηγύρια, και τα κόμματα με κόκκινες σημαίες και επαναταστατικά τραγούδια. Η παρέλαση κατέληξε σε ένα μεγάλο πάρκο, όπου κάθε χρόνο συγκεντρώνονται περίπου 60.000 άτομα για να γιορτάσουν τη μέρα. Συναυλίες, σκηνές για τα παιδιά, λουκάνικα, ποπ κορν και τα λοιπά. Σαν το πανυγήρι της χρυσοσπηλιότησας αλλά όχι τόσο χωριάτικο. Ο κόσμος καθόταν στο γρασίδι, σε μεγάλες παρέες και δόστου μπύρες... Μέχρι το βράδυ ήταν όλοι πίττα και έπεσε πολλύ κατούρημα πίσω από τους θάμνους (και από τα δύο φύλα). Στην παρέα μου, ήμασταν καμιά 20αρια άτομα, ήταν όλοι σκνίπες! Αρχίσαμε να πίνουμε από τις 12 το μεσημέρι και πήγα σπίτι στις 4 το πρωί. Πρώτη φορά στη ζωή μου είδα τέτοια boracherra (μεθύσι). And I have been around very drunk people, in many drinking cultures. Οι Δανοί είναι ένας αλκοολικός λαός. Τελία. Ζουν για να πίνουν και να μεθούν. Σε κάθε ευκαιρία γίνονται τσαλάτζια. Χριστούγεννα, πάσχα, πρώτη του μάη, ότι να ναι. Αλλά τουλάχιστον δεν κάμνουν μαλακίες όπως τους Άγγλους. Απλά διασκεδάζουν. Το μόνο που με τρομάζει με τους φίλους μου όταν μεθούν, είναι το ότι δεν καταλαβαίνω τη συμπεριφορά τους. Φαίνονται φυσιολογικοί, δεν τους καταλαβαίνεις ότι είναι μεθυσμένοι, αλλά λέν και κάμνουν πράγματα τελείως παράλογα και διερωτούμαι κι εγώ αν τα εννοούν ή αν είναι του μεθυσιού.. Τελοσπάντων.

Πάω να μαγειρέψω το πρώτο μου γεύμα στην καινούρια μου κουζίνα!



Στη φωτογραφία η θέα από το παλιό μου δωμάτιο, μου λείπει ήδη. Τώρα βλέπω τα απέναντι μπαλκόνια. Ας είναι..

αααχχχ....

Κυριακή σήμερα, νιώθω συναισθηματική σε σημείο αηδίας! Πήρα ένα email από την κολλητή μου στη Βενετία, μια Κορεάτισσα την οποία λατρεύω αφάνταστα..Διαβάζοντας το email της παραλίγο να κλάψω, μου λείπει πολύ.. Μου λείπουν όλα και όλοι σήμερα.. Οι γονείς μου και η αδερφούλα μου, νιώθω ότι δεν τους είδα εδώ και αιώνες και ότι όταν τους βλέπω δεν περνώ αρκετό χρόνο μαζί τους.. Μου λείπουν οι φίλοι μου στην Κύπρο, πεθύμησα να κάτσω μαζί τους στην Οκτάνα και να συζητούμε.. Μου λείπει η κουμερούλα μου, που περιμένει μωράκι τώρα και δεν είμαι εκεί να μοιράζομαι τη χαρά της. Μου λείπουν οι φίλοι μου στη Barcelona, έχει καιρό να τους μιλήσω. Μου λείπει το up with people, the travelling life, το show, το community service, να αλλάζω συνέχεια πόλεις και σπίτια και οικογένειες. Θέλω οπωσδήποτε να το ξανακάνω, ίσως του χρόνου.. Μου λείπει η παραλία στο Λίδο, με τα χιλιάδες κοχύλια και τη θέα της πανέμορφης Βενετίας.. Μου λείπουν οι φίλοι από τη Βενετία, κυρίως η Χάρι και η Έλλεν και ο Πετρ.
Οκ ετέλειωσα νομίζω. Πρέπει να φταίει το hangover. Τις τελευταίες δυο νύχτες ήπια πάρα πολλά. Εν μπορώ να το αποφύγω, εν drinking culture, τι να κάμω; Να κάθομαι σπίτι; Να πίνω χυμούς ενώ οι άλλοι πίνουν μπύρες; Να είμαι ξενέρωτη; Im in denmark, I act like the danes. Το χειρότερο εν μετά τη δουλειά, που κάθονται όλοι και πίνουν μπύρες, ότι μέρα της βδομάδας κι αν είναι. Που τη μια εν θέλω να πίνω τόσο πολλά, που την άλλη εν ο καλύτερος τρόπος να τους γνωρίσω καλύτερα, οπότε πίνω κι εγώ. Τελοσπάντων, και στη Barcelona έπινα αρκετά και στη Γρανάδα ένα χρόνο ήμουν κάθε νύχτα πίττα, οπότε εν θα πάθω τίποτε. Μόνο που τωρά έχω και μια διπλωματική να γράψω, γεγονός το οποίο ξεχνώ. Πρέπει να αρχίσω επιτέλους, να μην μείνω τελευταία στιγμή.

Οκ τέλειωσα με το παραλήρημα, ώρα να βγώ λίγο έξω, να κυκλοφορήσει το αίμα μου μπας και περάσει το hangover. Θα πάω περίπατο στις λίμνες να ταΐσω τις πάπιες. Ή στο λιμάνι, χρειάζομαι καθαρό θαλασσινό αέρα..

Αχ αυτές οι Κυριακές! Πραγματικά προτιμώ τις Δευτέρες!