volver

Im back in Barcelona.. And I just remembered just why I looove this city! The first days were weird, I felt a bit lost, everything had changed, I didnt recognise the streets, everything seemed unfamiliar..and situations were weird.. so much drama.. and I got really drunk. And it wasnt fun.

But today I was just walking around, to all the places I used to walk around a year ago.. From my place to work, from work to barrio gotico, where I had my catalan lessons, in raval, crossing las ramblas to go to the supermarket (that used to be such a pain, with all the tourists strolling there), walking around the park of ciutadella, it all felt so familiar, so cosy.. getting a drink in el born and just sitting down in my favourite plaza, de felipe neri, where people were murdered by Franco. It all came back, details of the city that made my life here special. Its so beautiful, so alive, so full of things to see and do and enjoy, and people to meet. I feel so blessed for having the opportunity to live in such an amazing city..

I have 3 days left.. I just want to walk and walk and feel the city and capture this feeling so I can come back to it when things get tough.. My life is about to change soon and that change scares me.. but I can always look back on the good times and get strength from them..

Αrrivederci friend...

Σήμερα ο καιρός ήταν σχεδόν βροχερός. Στο δρόμο για τη δουλειά κοίταζα τη Barcelona όπως τη γνώρισα, συννεφιασμένη και μουντή, μια Κυριακή του Φεβράρη. Τις τελευταίες μέρες η διάθεση μου ήταν χάλια, με τη σκέψη και μόνο ότι τελειώνει, τελείωσε αυτή η περιπέτεια.. Μου απομένουν 3 μέρες..

Σήμερα έφυγε η πρώτη μου συγκάτοικος, αυτή που ήταν σαν τη μάμμα. Η Lillieh Maleen, η λίγο παράξενη, αλλά πολύ στοργική. Μου είπε ότι θα έπαιρνε το τραίνο στις 430 και έπρεπε η ώρα 4 να είμαι σπίτι να την αποχαιρετήσω. Δεν πρόλαβα.. Έτρεξα στο σταθμό, ούτε εκεί πρόλαβα.. Δεν είπαμε αντίο. Στεναχωρήθηκα πολύ.

Το βράδυ είχαμε cena de despedida, αποχαιρετιστήριο δείπνο, για τον Danielle, τον Ιταλό γόη της παρέας. Καθότι όλοι παττισμένοι, πήγαμε για shawarma και μετά στο στέκι μας, όπου γνωριστήκαμε, για μια τελευταία φορά όλοι μαζί. Αποχαιρετιστήκαμε στο σταθμό του μετρό. Εγώ και η Bettina το γυρίσαμε στο αστείο, του φωνάζαμε κάτι χαζά, μέχρι που γύρισε και είδαμε δάκρυα στα μάτια του και ο Ivan έκλαιγε σαν μωρό (με λυγμούς, πρώτη φορά βλέπω άντρα να κλαίει έτσι δημόσια, εκαμάρωσα τον που εν ακομπλεξάριστος). "Είσασταν η οικογένεια μου εδώ, δε θα σας ξεχάσω ποτέ" είπε ο Danielle και έφυγε κλαίγοντας.

Δύσκολο να λες αντίο.. Πώς να πεις αντίο στα άτομα που ήταν η καθημερινότητα σου για τόσο καιρό. Πως να πεις αντίο σε ένα τρόπο ζωής γεμάτο χαρά και ξενοιασιά και περιπέτεια.. Θεωρώ τον εαυτό μου πολύ συνηθισμένο στα αντίο, σχεδόν κυνικό πλέον (μετά το up with people, τόσα αντίο σε τόσους ανθρώπους που αγάπησα). Το ήξερα ότι ερχόμουν για λίγο, ότι θα έφευγα σύντομα, δεν περίμενα να συνδεθώ τόσο.. όχι μόνο με τους ανθρώπους.. Πιο πολύ με πονάει η πόλη. Την αγάπησα. Έγινε σπίτι μου. Και οι άνθρωποι. Η Bettina κυρίως και ο Ιvan..

Eίπα ότι θα το έπαιρνα χαλαρά, αλλά στεναχωριέμαι. Επειδή ξέρω τον εαυτό μου όμως, ξέρω ότι θα είμαι εντάξει μόλις πάω Κύπρο. Έτσι κι αλλιώς μια βδομάδα θα κάτσω, δε θα προλάβω καλά καλά να συνέλθω και να ξεκουραστώ και αμέσως φεύγω για μια εντελώς διαφορετική περιπέτεια στην Ουαλία! Κοιτάζουμε μπροστά είπαμε!

Θα αφήσω τον εαυτό μου ελεύθερο να βιώσει τα 5 στάδια του χαμού, αλλά παράλληλα θα διασκεδάσω όσο γίνεται τις τελευταίες μου μέρες.. Its not over yet!