Κατά βάθος το αγαπώ το facebook...

Παρόλο που το σνομπάρω, το κατακρίνω και πολλές φορές το περιφρονώ, μου φαίνεται σαν ένα παράθυρο.. Όχι, όχι στις ζωές των άλλων (καλά, και αυτό, αλλά αυτό δε μου αρέσει). Μου φαίνεται σαν ένα παράθυρο στον κόσμο και στη ζωή γενικά.. Όλες οι ιδέες, οι πληροφορίες, οι φωτογραφίες από μέρη μακρινά, ταξιδεύουν σε όλο τον κόσμο με ένα τρόπο διαδραστικό (like, comment, share). Ένας εντελώς ελεύθερος τρόπος έκφρασης από την άνεση του καναπέ σου (στα πλαίσια της τάξης και της ηθικής μιλούμε πάντα).

Πού αλλού μπορείς να βρεις κάτι τέτοιο;

Να δεις κάτι τέτοιο;

Να γελάσεις με κάτι τέτοιο;

Βαρέθηκα το facebook... Δεν είναι τίποτα άλλο από πασαρέλα για επιδειξιομανία... Βιτρίνα για τη ματαιοδοξία. Βάθρο για αυτοπροβολή. Φτου! Σιχάθηκα...!

    Αλλά δε φταίει το καημένο το φατσοβιβλίο.. εκείνο είναι απλά το εργαλείο. Αφού έτσι είμαστε οι άνθρωποι, πώς να δείξει κάτι διαφορετικό το οποιοδήποτε διαδικτυακό εργαλείο.. Το facebook είναι ο καθρεύτης της κοινωνίας. Και της ανθρώπινης ψυχής. Διέξοδος της ανάγκης μας να μας κοιτάζουν, να μας θαυμάζουν και να μας αποδέχονται. Δείκτης της επιτυχίας μας, της ευτυχίας μας και της καταξίωσής μας. Σε αυτό το σημείο ο καθρεύτης παραμορφώνει λίγο... για να μας δείχνει πιο ψηλούς και πιο αδύνατους και πιο όμορφους απ'ότι είμαστε.

     Πού είναι το κακό σε αυτό; Κι αυτό είναι χαρακτηριστικό των καιρών μας δεν είναι; Πλαστικές επεμβάσεις για να φαινόμαστε πιο νέοι... Μακιγιάζ για να φαινόμαστε πιο όμορφοι.. Photoshop για να είναι οι φωτογραφίες μας πιο πετυχημένες. Γιατί όχι; Τι πειράζει να φαίνονται όλα πιο ωραία, πιο λαμπερά; κι ας είναι λίγο ψεύτικα... αφού δεν τίθεται καν θέμα να ξεγελάσουμε, το ξέρουν όλοι έτσι κι αλλιώς.. δε γίνεται κρυφά και μυστικά, αλλά ανοικτά και με ειλικρίνια.

 Τους επιδειξίες στο facebook τους ξέρουμε όλοι. Και τους παρακολουθούμε καθημερινά. Γιατί με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο, σκοπός τους είναι να τραβήξουν την προσοχή μας.. και συνήθως το πετυχαίνουν! Ιδού οι περιληπτικές κατηγορίες των επιδειξιομανών:

 Πρώτη και πιο διαδεδομένη κατηγορία: Κοιτάξτε με- είμαι τόσο ωραία! Φωτογραφία στη θάλασσα, φωτογραφία στη νυχτερινή έξοδο, φωτογραφία στα ταξίδια, με το κατοικίδιο μου, με τη φίλη μου.. ποζάρω με νάζι και φιλαρέσκεια (ενίοτε πιάνω και ένα βλέμμα λάγνο) πάντα ντυμένη και βαμμένη στην τρίχα (και μην τολμήσει κανένας να αναρτήσει κακή μου φωτογραφία- τις περνώ από έλεγχο πριν τις δει το κοινό)! Το καλύτερο είναι τα σχολια δίπλα, από άντρες θαυμαστές, άσπονδες φίλες που θέλουν να σε καλοπιάσουν και από άσχετους που θα προτιμούσες εκ των υστέρων να μην έβλεπαν τη φωτογραφία. "Φτου σου κοπέλα μου" "τι σεξυ" "τι όμορφη" like like like. Για να αναπτερώνεται το ηθικό του υποψήφιου (ή χαραμισμένου) μοντέλου και να συνεχίζει να μας χαρίζει απλόχερα τις πόζες και τη τσαχπινιά του. Η αντίστοιχη κατηγορία στους άντρες περιλαμβάνει ημίγυμνες φωτογραφίες, με ρακέτες στη θάλασσα, πάνω στη μηχανή, κατά τη διάρκεια ενός αγώνα ποδοσφαίρου (όπου επιδεικνύουν και πόσο αθλητικοί είναι). Όμως η πλειοψηφία αυτή της κατηγορίας είναι αναμφίβολα γυναίκες.

 Δεύτερη κατηγορία: Κοιτάξτε με- είμαι τόσο έξυπνη/ος! Υποψιάζομαι ότι οι περισσότεροι αυτής της κατηγορίας είναι άντρες, δεν είμαι και σίγουρη όμως. Οι επίδειδιομανείς αυτής της κατηγορίας, θέλουν να μας πείσουν ότι διαθέτουν άποψη, πολιτική κρίση και αναλυτικές ικανότητες. Δεν αρκούνται στο να αναρτούν άρθρα από διεθνείς και αναγνωρισμένες εφημερίδες (bbc, cnn, guardian, huffington post) και πιο συχνά από τα δικά μας τοπικά και πάντα αντικειμενικά και αμερόληπτα media (sigmalive, politis news, etc), αλλά αναλώνονται σε μακροσκελή σχόλια και αναλύσεις, με τα οποία φίλοι και γνωστοί σπεύδουν να διαφωνήσουν και να συμφωνήσουν. Δημιουργείται έτσι ένας δημοκρατικός και πολλές φορές επικοδομητικός διάλογος (με τον οποίο δεν έχω κανένα απολύτως πρόβλημα). Όταν όμως τα συγκεκριμένα άτομα περνούν όλο τους το χρόνο (κυρίως τον εργάσιμο, κακά τα ψέματα) σε πολιτικές και φιλοσοφικές συζητήσεις στο facebook, προσπαθώντας να σε πείσουν για την ορθότητα των απόψεών τους, τότε καταλαβαίνεις ότι η προσπάθεια τους είναι να δείξουν το πνευματικό τους επίπεδο και να ανέβουν στα μάτια των "φίλων" τους στο φατσοβιβλίο. Ή απλά είναι τόσο πορωμένοι με το "σκοπό" τους, που καταντά ενοχλητικό έτσι κι αλλιώς.

 Τρίτη και καλύτερη κατηγορία: Κοιτάξτε με- τι ωραία που περνώ! Στα μπαράκια, στις διακοπές, στη ζούγκλα του αμαζονίου, με παρέα, με γκόμενους/ες, με τους ιθαγενείς της Αφρικής και πάντα με ένα πλατύ χαμόγελο! La vie en rose! Στο πακέτο περιλαμβάνονται φυσικά φωτογραφίες, σχόλια ("εδώ κολυμπώ στον ποταμό της Μαλαισίας", "εδώ σκαρφαλώνω το Έβερεστ" και "εδώ είμαι μεθυσμένος στο mercedes", αλλά και status updates του στυλ "Τι καταπληκτικά που είναι εδώ στο occhio/στον Πρωταρά/στο Παρίσι/στη Νέα Ζηλανδία. Όπου κι αν βρίσκονται, ότι κι αν κάνουν (ακόμα κι αν παίρνουν ένα υπνάκο στο σπίτι τους) αυτής της κατηγορίας οιεπιδειξιομανείς θα σας πείσουν ότι ζουν ζωή χαρισάμενη, στην Κύπρο ή στο εξωτερικό. Φυσικά και θέλουν να τους ζηλεύετε, να τους σχολιάσετε και να κάνετε like, γιατί κι εσείς πολύ θα θέλατε να περνάτε τόσο καλά και να ήταν και η δική σας ζωή τόσο συναρπαστική.

 Υπάρχουν πολλές άλλες μικρότερες κατηγορίες και υποκατηγορίες επιδειξιομανίας μέσω του facebook, αλλά τις βασικές νομίζω τις καλύψαμε. Η ανάγκη για αναγνώριση είναι μέσα στην ανθρώπινη φύση. Ίσως να μη φταίει τόσο το facebook τελικά.. Η ματαιοδοξία ήταν πάντα εκεί. Η τεχνολογία απλά μας δίνει νέους τρόπους για να την επιδεικνύουμε.

Δεν έχω τι να τραγουδήσω.. τι να πω.. Για κάποιο λόγο, όποτε κάποιος μου πει "τραγούδα κάτι" (πράγμα το οποίο δε συμβαίνει συχνά, αλλά όταν..) μου έρχεται αυτό το τραγούδι. Πάντα. Όπως όταν σου λένε να πεις κάτι σε άλλη γλώσσα και ξαφνικά δε σου έρχεται τίποτα! Και τώρα θέλω να γράψω... αλλά, "δεν έχω τι να τραγουδήσω, τι να πω"! Δε μου έρχεται τίποτα.. Δεν είμαι ούτε ευτυχισμένη, ούτε δυστυχισμένη. Δεν έχω νέα να μοιραστώ. Δεν έχω θέματα να συζητήσω. Η ζωή κυλά παράξενα, σαν σε κενό. Νιώθω ότι είμαι σε μεταβατικό στάδιο, όμως δεν είμαι. Αυτή είναι η ζωή μου.. Δεν περιμένω κάτι να έρθει, ούτε μόλις επέστρεψα από κάτι άλλο.. Ήταν έτσι κι έτσι θα είναι (μέχρι να κάνω το σάλτο και να τα μουντζώσω όλα και να φύγω, να φύγω, όσο πιο μακριά γίνεται). Αλλά δεν το βλέπω, όχι στο εγγύ μέλλον! Δεν υπάρχει σχέδιο δραπετεύσης. Και αυτά τα όνειρα, που κάποτε ήταν η κινητήριος δύναμη μου, μου φαίνεται σαν να στερεύουν κι αυτά.. Τι να ονειρευτώ πλέον; Ταξίδια μακρινα; Με τί λεφτά; Τη δουλειά των ονείρων μου; Με τί προσόντα; Τον ιδανικό άντρα; Με τι αντοχές; Έχω μια δουλειά που με συντηρεί.. Δεν την αγαπώ και δε ξέρω αν θα την αγαπήσω ποτέ, γιατί δεν τη διάλεξα. Είναι σαν σκλαβιά. Και είναι κρίμα, γιατί δεν είναι μια δουλειά ρουτίνας.. θέλει αγάπη, θέλει μεράκι κι εγώ δεν τα έχω. Κι αφού δεν τα έχω, νιώθω πως τους κοροϊδεύω όλους, από τα παιδιά, μέχρι τους γονείς και τους συναδέρφους. Και κυρίως τον εαυτό μου, που ακόμα, μέτα από τόσα χρόνια, προσπαθώ να τον πείσω ότι μπορώ να είμαι ευχαριστημένη κάνοντας αυτή τη δουλειά. Αλλά δε μπορώ... είναι λάθος, λάθος σας λέω!!! Όπως και να έχει, επιλογές τη δεδομένη στιγμή δεν υπάρχουν. Κι αν υπήρχαν τις προσπέρασα και τις άφησα. Προχωρούμε παρακάτω και βλέπουμε. Τα ερωτικά δε θέλω να τα συζητήσω. Χάλια. Έχασα το νόημα της ζωής. Όχι πως το είχα ποτέ, αλλά ήλπιζα. Τώρα κι η ίδια η ελπίδα με εγκαταλείπει. Δεν έφυγε ακόμα, την βλέπω να κατευθύνεται περίλυπη προς την πόρτα σέρνοντας τα πόδια της, σαν να μη θέλει να φύγει, αλλά δεν έχει άλλη επιλογή και με κοιτάζει σαν να με λυπάται που την είχα και την άφησα να φύγει. Φύγε λοιπόν ελπίδα, δε σε χρειάζομαι. Είμαι καλά. Χωρίς όνειρα, χωρίς στόχους, μόνο με μια ρομποτική ρουτίνα και λίγα άτομα γύρω μου να μου κάνουν παρέα. Με τα άγχη μου, τις απογοητεύσεις μου, τις ανησυχίες μου, τις ανασφάλειές μου, τις τύψεις μου. Είμαι καλά σου λέω, τα χειρίζομαι όλα. Γιατί κατά βάθος, εγώ τα διάλεξα.

ΥΓ: Δεν είχα τίποτα να "τραγουδήσω". Αλλά μερικές φορές, με το που αρχίζεις να γράφεις, το "τραγούδι" έρχεται μόνο του.

Emptiness...

Θέλω να βυθιστώ για λίγο στην ανυπαρξία.. Μόνο για λίγο.. μέχρι να ξαναθυμηθώ πως να ζω. Να παγώσει ο χρόνος για να μη χάσω στιγμή, να αποσυρθώ από τη ζωή χωρίς να νιώθω τύψεις για τις ευκαιρίες που χάνονται..

"One life, one chance", έλεγε το τατουάζ που ήθελα να γράψω πάνω στην πλάτη μου στην Ιαπωνία. Θα προσπαθώ να το θυμάμαι κι ας μην το έκανα. Έτσι κι αλλιώς θα ήταν στην πλάτη μου και δε θα μπορούσα να το κοιτάζω.

"Η ζωή είναι μικρή για να είναι θλιβερή". Προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου να σηκωθεί από το κρεβάτι και να πάει ένα περίπατο στην παραλία. Η εστω στο supermarket που είναι επείγον. Ας αρχίσω από τα βασικά, δεν έχω γάλα. Ούτε όρεξη για ζωή αυτές τις μέρες.

Που πήγε το καταραμένο το νόημα;