Επεράσαν όμορφα...

Κοστίζει μου αφάνταστα να κλείσω τούτο το κεφάλαιο. Κι ας έχω κάτι καινούριο να προσμένω.. Δεν έχω πλέον λόγο να μένω στην Κοπεγχάγη. Δεν έχω δουλειά, δεν έχω Δανό boyfriend, οι σπουδές ετελειώσαν, από την πρώτη του Αυγούστου δε θα έχω ούτε σπίτι (μετακομίζω πίσω στη Μπεττίνα, όπου έμενα τον πρώτο μήνα όταν ήρθα), αλλά δε λέω να κλείσω εισιτήριο για Κύπρο. Απλά δε θέλω να φύγω. Δε θέλω... Δεν είμαι σίγουρη γιατί.. Συνδέθηκα με τον τόπο; Με τους ανθρώπους; Είναι επειδή δε θέλω να πάω Κύπρο; Είναι επειδή ξέρω ότι ίσως να μην επιστρέψω ποτέ; είναι επειδή τελειώνουν τα φοιτητικά τα χρόνια; Προσπαθώ να θυμηθώ αν είχα παρόμοιες κρίσεις κάθε φορά που έκλεινα ένα κεφάλαιο.. Νομίζω ότι ποτέ δεν ήταν τόσο έντονο.

Αγάπησα τη Δανία και μπορώ να με φανταστώ να περνώ εδώ τη ζωή μου. Στην Κύπρο πάλι, δε μπορώ να με φανταστώ να περνώ τη ζωή μου.. "Τι σου κάμνει κόρη μου ο τόπος σου; Γιατί δεν έρκεσαι πίσω επιτέλους; Έκαμες το δικό σου.. Εμεγάλωσες πλέον.." Τα λόγια της μάμας μου.. Φέρνουν αντιρρήσεις για τη Νέα Υόρκη και δε ξέρω πως να τους πείσω. Καταλαβαίνω ότι με θέλουν κοντά τους, αλλά δεν είμαι έτοιμη για καταστάλαγμα.. όχι ακόμα.. Από την άλλη, περιμένουν από μένα να τους δώσω λόγους, το σχέδιο που κρύβεται πίσω από τις κινήσεις μου, γιατί internship στα ηνωμένα έθνη, τι θα μου χρειαστεί, αφού έχω δουλειά ως δασκάλα και το πολύ σε δυο χρόνια διορίζομαι.. Δεν έχω σχέδιο, ποτέ δεν είχα.. το μόνο μου σχέδιο είναι να μη γίνω δασκάλα.. δεν είναι για μένα.. μου αρέσει, θα μπορούσα να το κάνω για λίγα χρόνια, αλλά δεν είναι για μένα. Δε ξέρω τι είναι για μένα, δε ξέρω που θα με οδηγήσει το internship, αλλά ξέρω ότι πρέπει να το κάνω, θα είναι καλή εμπειρία και ίσως με βοηθήσει να καταλάβω που θέλω να φτάσω, ή που δεν θέλω να πάω.. Θα ήθελα να είχα ένα σχέδιο.. ζηλεύω τους ανθρώπους που έχουν στόχους, που ξέρουν ακριβώς τι θέλουν από τη ζωή τους και κάνουν αποφασιστικά βήματα για το παρουν.. αλλά δε μπορώ να το κάνω. Απλά θέλω να απολαμβάνω τη ζωή, να παίρνω εμπειρίες και να γίνομαι καλύτερο άτομο.. Ξέρω ότι υπάρχει τίμημα στη ζωή που κάνω τώρα. Εδώ και 2 χρόνια δεν έχω σταθερό σπίτι, σταθερούς φίλους και σταθερότητα γενικά.. και τώρα μου κοστίζει αφάνταστα να φύγω από την Κοπεγχάγη, αλλά είναι το τίμημα για τις επιλογές μου.. Ας μην παραπονιέμαι λοιπόν.
Αύριο θα κλείσω εισητήριο για Κύπρο.. Θα προσπαθήσω να απολαύσω τις τελευταίες μου μέρες εδώ.. και σίγουρα όλα θα πάνε καλα!

αααχχχ....

Κυριακή σήμερα, νιώθω συναισθηματική σε σημείο αηδίας! Πήρα ένα email από την κολλητή μου στη Βενετία, μια Κορεάτισσα την οποία λατρεύω αφάνταστα..Διαβάζοντας το email της παραλίγο να κλάψω, μου λείπει πολύ.. Μου λείπουν όλα και όλοι σήμερα.. Οι γονείς μου και η αδερφούλα μου, νιώθω ότι δεν τους είδα εδώ και αιώνες και ότι όταν τους βλέπω δεν περνώ αρκετό χρόνο μαζί τους.. Μου λείπουν οι φίλοι μου στην Κύπρο, πεθύμησα να κάτσω μαζί τους στην Οκτάνα και να συζητούμε.. Μου λείπει η κουμερούλα μου, που περιμένει μωράκι τώρα και δεν είμαι εκεί να μοιράζομαι τη χαρά της. Μου λείπουν οι φίλοι μου στη Barcelona, έχει καιρό να τους μιλήσω. Μου λείπει το up with people, the travelling life, το show, το community service, να αλλάζω συνέχεια πόλεις και σπίτια και οικογένειες. Θέλω οπωσδήποτε να το ξανακάνω, ίσως του χρόνου.. Μου λείπει η παραλία στο Λίδο, με τα χιλιάδες κοχύλια και τη θέα της πανέμορφης Βενετίας.. Μου λείπουν οι φίλοι από τη Βενετία, κυρίως η Χάρι και η Έλλεν και ο Πετρ.
Οκ ετέλειωσα νομίζω. Πρέπει να φταίει το hangover. Τις τελευταίες δυο νύχτες ήπια πάρα πολλά. Εν μπορώ να το αποφύγω, εν drinking culture, τι να κάμω; Να κάθομαι σπίτι; Να πίνω χυμούς ενώ οι άλλοι πίνουν μπύρες; Να είμαι ξενέρωτη; Im in denmark, I act like the danes. Το χειρότερο εν μετά τη δουλειά, που κάθονται όλοι και πίνουν μπύρες, ότι μέρα της βδομάδας κι αν είναι. Που τη μια εν θέλω να πίνω τόσο πολλά, που την άλλη εν ο καλύτερος τρόπος να τους γνωρίσω καλύτερα, οπότε πίνω κι εγώ. Τελοσπάντων, και στη Barcelona έπινα αρκετά και στη Γρανάδα ένα χρόνο ήμουν κάθε νύχτα πίττα, οπότε εν θα πάθω τίποτε. Μόνο που τωρά έχω και μια διπλωματική να γράψω, γεγονός το οποίο ξεχνώ. Πρέπει να αρχίσω επιτέλους, να μην μείνω τελευταία στιγμή.

Οκ τέλειωσα με το παραλήρημα, ώρα να βγώ λίγο έξω, να κυκλοφορήσει το αίμα μου μπας και περάσει το hangover. Θα πάω περίπατο στις λίμνες να ταΐσω τις πάπιες. Ή στο λιμάνι, χρειάζομαι καθαρό θαλασσινό αέρα..

Αχ αυτές οι Κυριακές! Πραγματικά προτιμώ τις Δευτέρες!

Μια φορά κι ένα καιρό..

Και να ΄μαι ξανά στο αεροδρόμιο… Μου φαίνεται πως πέρασαν αιώνες από την τελευταία φορά που ταξίδεψα σε μακρινό προορισμό ενώ στην πραγματικότητα, δεν πέρασε ούτε ένας μήνας από τη μέρα που επέστρεψα σπίτι.. Και τώρα φεύγω πάλι.. Ξανά στο άγνωστο, με βάρκα την ελπίδα.. Με τους ίδιους και απαράλλαχτους φόβους, τις ίδιες αμφιβολίες και αβεβαιότητες.. Με το ίδιο καρδιοχτύπι όπως και κάθε φορά. Φεύγω! Και δεν είναι για να ξεφύγω για λίγο από την πραγματικότητα, παρά για να δημιουργήσω μια παράλληλη ζωή, μια άλλη πραγματικότητα. Κυνηγάω… Δεν ξέρω κι εγώ τι.. Τη χίμαιρα, τις ευκαιρίες, τις εμπειρίες.. «Είμαι αυτό που κυνηγάω» λέει ο Θηβαίος..

Στο αεροδρόμιο κι ο κόσμος πολύχρωμος, όπως πάντα, ανυπόμονος, φορτωμένος αποσκευές, όνειρα για τον προορισμό και αναμνήσεις από τον τόπο που φεύγει. Κάποιοι ανυπομονούν να γυρίσουν στα παλιά και κάποιοι προσμένουν με ενθουσιασμό τα καινούρια. Ξεχωρίζεις αυτούς που φεύγουν από τους άλλους, τους απλούς, που ήρθαν να τους ξεπροβοδίσουν. Μια τσέχικη ομάδα ποδοσφαίρου περιμένει μπροστά μου για το check in, μου κάνουν νόημα να περάσω μπροστά, αυτοί θα γραφτούν μαζί λέει. Τα κιλά 22.7, το όριο 23. Φτηνά τη γλίτωσα, με όλους αυτούς τους αθλητές και τον εξοπλισμό τους δε θα μου τη χάριζαν! Πάω με τους δικούς μου στην καφετέρια για ένα τσάι πριν την αναχώρηση. Τους τρελαίνω στην κουβέντα! Είμαι χαρούμενη! Θα πάω μακριά! Αυτοί αμίλητοι και σκεφτικοί.. Θα πάω μακριά… Θα έπρεπε να με είχαν συνηθίσει μέχρι τώρα, λέω… Θα έπρεπε να καταλάβαινες μέχρι τώρα, λένε. Τους αγαπώ έτσι κι αλλιώς. Τους αγκαλιάζω σφικτά και φεύγω, θα τους παίρνω συχνά τηλέφωνο, σκέφτομαι. (πάντα έτσι λέω).

Στάση στα αφορολόγητα. Βιβλίο: O διάβολος φοράει Prada, Θέλω κάτι ανάλαφρο για τις ατέλειωτες πτήσεις. Άρωμα Armani, δεν το αλλάζω με τίποτα. Ώρα για επιβίβαση. Τσέχοι, Κύπριοι και λοιποί. Ξεχωρίζω ένα ζευγάρι με παιδιά, βάσανο να ταξιδεύεις με μικρά παιδιά, αγκαλιάζονται και χαϊδεύουν τα ξανθά τους κεφαλάκια. Μια όμορφη 18χρονη κοπέλα, μιλά στο κινητό, αποχαιρετά για τελευταία φορά έναν έρωτα? Ένας νεαρός ντυμένος με την τελευταία λέξη της μόδας. Gay? Δε θα ήθελα το φίλο μου τόσο κοκέτα. Τον παρατηρώ. Ποτέ δε θα μπορούσα να ταξιδέψω έτσι κομψή, εγώ είμαι πρακτική, αλλά καημό το έχω! Άψογο ντύσιμο, από την κορφή μέχρι τα νύχια. Δε θα είχα τίποτα να πω μαζί του, σκέφτομαι. Εγώ δεν ξέρω από μόδα.

Επιβίβαση. Κάθομαι στη μέση, ούτε διάδρομος, ούτε παράθυρο, ανάμεσα στον καλοντυμένο νεαρό και το νεαρό τσέχο πατέρα. Σύμπτωση? Απογοητεύομαι, κανένας από τους δυο δε φαίνεται διαθέσιμος για κουβέντα. Μου λείπει το να ταξιδεύω με παρέα, αν και το «μόνη» μου πάει πολύ. Αναπάντεχο, ο κοκέτας μου πιάνει κουβέντα. Είναι απλός, μιλάει πολύ. Λέει λέξεις που δεν έχω χρησιμοποιήσει ποτέ. Περιαυτολογεί, χαμογελά, τον συμπαθώ. Μιλούμε για λογοτεχνία, είναι συμπάσχων. Ούτε λέξη για μόδα. «Χάρηκα» και το πρώτο μισό του ταξιδιού τελειώνει. Αυτός κατεβαίνει στην Πράγα, 8ημερες διακοπές, εγώ συνεχίζω για το όνειρο. Βαρκελώνη.

4 ώρες περιμένω για την επόμενη πτήση. Πληρώνω 6 ευρώ για φρεσκοστυμμένο χυμό, πώς μου ήρθε και δεν πήρα του κουτιού. Τον είχα ανάγκη όμως. Γύρω όλα νεκρά, ξημερώματα Κυριακής. Σιγά σιγά αρχίζει πάλι να μοιάζει με αεροδρόμιο, παίρνει ζωή και μαζί με τον κόσμο ανοίγουν τα πολύχρωμα καταστήματα. Κρύσταλλα Βοημίας, α ναι, είμαι στην Τσεχία. Αγοράζω μια ποστ καρτ, ήμουν μικρή όταν είδα αυτή τη χώρα. Περιμένω, αποκοιμιέμαι πάνω στις αποσκευές μου. Ξυπνώ ανήσυχη, δεν είναι ώρα ακόμα. Γράφω αυτό το κείμενο για να περάσει η ώρα...1 ώρα ακόμη. Βαριέμαι. Αγαπώ τα αεροδρόμια, αλλά σήμερα δε μπορώ να κρατήσω τα ματια μου ανοιχτά. Κάθομαι σε λάθος Gate, αυτοί σε λίγο θα αρχίσουν να επιβιβάζονται, Γερμανία, δεν είναι αυτός ο προορισμός μου. Αμερικάνες μπροστά, αναγνωρίζω την προφορά, με ξενίζει. Μου φαίνεται αλαζονική κι ας την έχω ζήσει.
Φτάνω στη σωστή πύλη, έχουν ήδη αρχίσει να επιβιβάζονται- ευτυχώς! Αυτή τη φορά κάθομαι παράθυρο, η θέση δίπλα μου κενή. Καλύτερα, θα κοιμηθώ! Μετά την απογείωση με καθηλώνει η θέα από το παράθυρο, λιβάδια, σπιτάκια και σε λίγο χιονισμένα βουνά. Απέραντο λευκό, σμίγει με τα βαμβακένια σύννεφα, είναι μαγεία με καθηλώνει το κοιτάζω και δε χορταίνω την ομορφιά του! Είμαι πάνω από τα βουνά, πάνω από τα σύννεφα, το σκέφτομαι και η σκέψη με γοητεύει, είμαι πάνω από όλα και όταν τα κοιτώ από ψηλά όλα μου φαίνονται ασήμαντα.. μόνο η ομορφιά του απόλυτου λευκού των Πυρηναίων, ένα χαλί χιονιού και συννέφων.. Πετώ…

Κατεβαίνω.. Έφτασα καλά.. Είμαι στη Βαρκελώνη και μια καινούρια ζωή αρχίζει…

Ξεκαθάρισμα και αναμνήσεις

Τελικά οι γενικές εκκαθαρίσεις έχουν τη χρησιμότητα τους. Μέσα στα σκουπίδια, στα χαρτιά για ανακύκλωση, στα άχρηστα τετράδια και τις άλλες παλιατσαρίες που είχα εδώ και αιώνες στο δωμάτιο και περίμεναν να πεταχτούν, βρήκα και μια σακούλα γεμάτη αναμνήσεις από το ταξίδι μου με το Up with People. Δεν πέρασε πολύς καιρός, πριν ένα χρόνο ακριβώς τέτοια μέρα ήμουν στη South Dakota. Κι όμως ξέχασα πάρα πολλά πράγματα, ευτυχώς που έχω τη συνήθεια να φυλάω και τις αποδείξεις (που λέει ο λόγος). Βρήκα μέσα στη σακούλα postcards από όλες τις πόλεις που ήμασταν, τους οδηγούς από τα μουσεία που πήγαμε, φυλλάδια από τους οργανισμούς που δουλέψαμε, τα σουβενίρς που αγόρασα από την Ιαπωνία και τα ξέχασα, φωτογραφίες από τη λίμνη στη Nebraska που έκανα για πρώτη φορά sailing, τα πρώτα ξυλάκια που χρησιμοποίησα την πρώτη μέρα στην Ιαπωνία, τις κάρτες και τα δώρα που μου έδωσαν οι host families (πχ.ένα βιβλίο για τον Buffalo Bill, ένα ελβετικό σουγιά με χαραγμένο το όνομα μου, ένα κουτί peter pan από τη disney land tokyo με ιαπωνικές σοκολάτες, ξυλάκια και σελιδοδείχτες, ζωγραφιές) ένα γλυφιντζούρι από το Μεξικό με γεύση καρπούζι και chilli, τα φακελάκια με τα τσάγια από το tea factory στο Colorado, το pass του λεωφορείου από την Ολλανδία, τα αποκόμματα από όλα τα αεροπορικά εισιτήρια, μαζί και το εισιτήριο Τόκυο- Φρανκφούρτη, που το είχα χάσει και παρολίγο να μείνω για πάντα στην Ιαπωνία. Βρήκα και όλα τα διαφημιστικά για το show μας, σε κάθε πόλη και το ticket για το Dakota bowl που χορέψαμε στο ημίχρονο. Κάθε αντικείμενο έφερνε αναμνήσεις.. Ωραίες εμπειρίες, ανεπανάληπτες στιγμές!

Εντάξει όμως, δεν ήταν όλα εύκολα.. Να είσαι κάθε μέρα με 90 άτομα, χωρίς δευτερόλεπτο για τον εαυτό σου, να κάνεις ατέλειωτες ώρες πρόβας και να μην παίρνεις το σόλο ή το χορευτικό που θέλεις, να προσπαθείς να συνεννοηθείς με μια ολόκληρη οικογένεια που δε μιλά γρι αγγλικά, να σιχαίνεσαι το ψάρι και να σου το σερβίρουν ωμό, να έχεις κληρωθεί στο super crew και να πρέπει να σηκωθείς από τις 5 να στήσεις τη σκηνή για το show μέσα στην παγωνιά, να είχες μια μέρα εντατική, 2 show σερί και μετά να πρέπει να σηκώσεις τη σκηνή και να φορτώσεις τον εξοπλισμό, να μένεις μια βδομάδα με μια οικογένεια που κυριολεκτικά λατρεύεις και να πρέπει να φύγεις ξανά για να αρχίσεις από την αρχή με άλλη οικογένεια, και να είναι η 15η, ή 16η στη σειρά. Να πηγαίνεις για ξενάγηση στο εργοστάσιο της Τοshiba και επί δύο ώρες να ακούεις το ξεναγό να μιλά αγγλικά αλλά να μεν καταλαβαίνεις τίποτε που την προφορά του. Να σε βάζουν μόνο σου σε οικογένεια για 3η συνεχή βδομάδα ενώ οι άλλοι του group να έχουν όλοι συγκάτοικο, να σε βάζουν με το άτομο από το group που αντιπαθείς περισσότερο, να μένεις σε ένα μικρό χωριό έξω από την πόλη και να πρέπει να αλλάξεις 3 μεταφορικά το πρωί μέχρι να φτάσεις στον χώρο συνάντησης. Να θέλεις να κάνεις volunteer στο καταφύγιο αστέγων και να γεμώνει η λίστα και να σε στέλνουν σε σχολείο (πάλε). Να αρρωστάς και να μένεις στο κρεβάτι όταν οι άλλοι πάνε στο εργοστάσιο τυριών στην Ολλανδία. Να θέλεις απεγνωσμένα να σου δώσουν το music coordinator internship και να πιάνεις το backstage manager. Να είσαι τόσο απίστευτα κουρασμένος, στα πρόθυρα της κατάρρευσης και να θέλει η host family να σε πάρει να δεις κι άλλα αξιοθέατα και να μη μπορείς να πεις όχι (αλλά τελικά να αξίζει τον κόπο). Μπορώ να σκεφτώ και άλλα "κακά", αλλα στην πραγματικότητα εν ήταν τόσο άσχημα. Ήταν ευκαιρία να δεις τον κόσμο, να γίνεις λιγότερο ιδιότροπος και περισσότερο ανοιχτός, να μάθεις να σπρώχνεις τα όρια σου.. Πόσες φορές εν ήθελα να κάνω κάτι γιατί το θεωρούσα δύσκολο ή ανούσιο ή χαζό και τελικά έκαμνα το και απολάμβανα το και αναρωτιόμουν γιατί δεν ήθελα να το κάνω στην αρχή.. Οι δυσκολίες εκάμαν μου παραπάνω καλό που τις καλές στιγμές, ακόμα κι αν δεν το καταλάβαινα τότε.

Σταματώ τη φλυαρία και πάω για ύπνο γιατί αύριο έχω γενική εκκαθάριση στα ρούχα.

Και με τους φίλους τους παλιούς..

Σήμερα είδα τις παλιές μου φίλες που το πανεπιστήμιο πού είχαμε χαθεί.. Η μια Ολλανδία, η άλλη Αγγλία, η άλλη έμεινε Κύπρο.. Επαφή, φταίω κυρίως εγώ, ελάχιστα κρατήσαμε. Αλλά σήμερα που τις είδα, ήταν σαν να μην πέρασε μια μέρα από τον καιρό που διαβάζαμε για τελικές σπίτι τις Γιούλης, που εκαμναμε πλάκες και κοιμόμασταν όλες μαζί τα ξημερώματα, λίγες ώρες πριν την εξέταση. Ήταν ωραίο συναίσθημα.. Το ίδιο και με τον Jorge, τον συγκάτοικο μου στη Granada που είχε σχεδόν τρία χρόνια να τον δω και εκατέβηκε μια καλή πρωία να με επισκεφτεί στην Κύπρο. Δεν είχε αλλάξει τίποτε στη σχέση μας. Σαν να συνεχίζαμε ακριβώς από το σημείο που σταματήσαμε. Όπως και με τον πρώην έρωτα, κάθε φορά που συναντιόμαστε (δηλαδή κάθε 6 μήνες που επιστρέφουμε κύπρο) είναι σαν να είμαστε μαζί ακόμα. Τελικά, όταν αγαπάς ένα άνθρωπο, όσο καιρό κι αν είσαι μακριά του, όταν τον βλέπεις, δεν έχει αλλάξει τίποτα στη σχέση σας. (τούτο έγραφεν το και μια φορά στο κοσμοπόλιταν). Φυσικά υπάρχουν και οι εξαιρέσεις. Αλλά μόνο στις σχέσεις που δεν ήταν αρκετά δυνατές. Όταν είχαμε το reunion στη Δανία με τα άτομα που ταξιδεύαμε για 6 μήνες, με πολλούς ένιωσα ότι χάθηκε η σύνδεση, ότι εν είχαμε πλέον τίποτε να πούμε. Όσο ζούσαμε μαζί είχαμε καλή σχέση, αστεία, πειράγματα, συζητήσεις, αλλά ξαφνικά αλλάξαμε ζωή και ότι είχαμε κοινο εχάθηκε. Εν πειράζει όμως, έτσι είναι. Με τους καλούς τους φίλους η σύνδεση δεν χάνεται ποτέ, όσα χρόνια κι αν περάσουν. Ελπίζω να μη με διαψεύσει η ζωή.

prokliseis

Niwthw oti mathenw tis teleutees meres. Giati diskolefkoumai. Oi polla, alla arketa. Eimai se kainourio perivallon (oso na nai, thelei na sinithiseis na meneis se ena castro styl harry potter dipla sti thalassa stin ouallia), me kainourious anthropous (ennen i prwti fora pou sikwnomai kai paw kapou pou eni3erw kanena, alla oso megalwnw toso pio disprosarmosti ginomai re gmt).

Isws na emalakwsa polla meta pou 1 xrono xwris agxos, xwris diavasma, xwris idietera skliri douleia (giati ipotithete 6 mines edouleyka sti barcelona, alla as min peripezomaste). Itan o pio wraios xronos tis zois mou, alla kapote prepei na sovareutw kai na katalavw oti i zoi einai kati parapanw apo ta taxidia, ta pota kai ta xenixtia.

Oi teleutees meres itan diskoles, alla den tha allaza oute stigmi! This is (almost) real life. Eythines, agxos kai antipathitikoi sinadelfoi. Kalitera den ginete! Kai avrio ftanoun oi mitsioi, avrio arxizei to glenti :) Tha einai diskolo, alla anipomonw!! Efivoi apo oli tin evropi, wraia tha einai!

Vrexei sinexeia kai poly tha ithela na imoun aplwmeni ston prwtara twra.. Alla itan diki mou epilogi opote den metaniwnw. Einai oi diskoles empeiries pou mas voithoun na wrimasoume, etsi?

Melina epethimisa se!

astra, plateies kai filosofies

Xtes gnwrisa tixaia 2 ellines pou kamnoun didaktoriko sti souidia. Hrtan sti barcelona gia diakopes. Fovera paidia, esimpathisa tous polla. Xairomai pou exw auto to sinithio na milw se opio ellinofwno sinantw sto dromo mou. Katsame se mia apisteuti plateia, dipla apo mia eklisia opou ektelousan tous antifronountes stin epoxi tou franco kai piname krasi kai milousame ws to prwi.. Filosofisame ti zoi.. exei para pollu kairo na to kanw auto, af enos giati to na filosofeis ti zoi se mia glossa pou den einai i glwssa sou den einai to idio (milw 2 xenes glosses fluently alla den einai to idio) kai deutero giati i kiria ennia twn anthrwpwn pou gnorisa edw einai i fiesta, parties,na perasoun kala (pou en to katakrinw oute to adikw, antitheta to stirizw apoluta kai to efarmozw!) Alla leipei jinon to kati to vathitero, pou prospathw na vrw me ti daneza sigkatiko mou kai me ton peruano best friend. Na mporeis na kameis mia sizitisi se apoluto vathos, na eisai apoluta eilikrinis, na peis tis skepseis sou akrivws opws einai. Ipothetw pernei sou kairo na empisteukese tous anthropous arketa oste na tous anoiesai apoluta, alla egw en exw xrono, eimai toso lio kairo se kathe topo kai xreiazoumai touti tin epikoinwnia.

Mporei na men ta xanadw pote ta pethkia touta, alla pragmatika apolausa to xrono pou perasa mazi tous. Auto pou leme "xarika (pragmatika!)gia ti gnwrimia".

Η ιστορία ενός ανθρώπου είναι η ιστορία της ανθρωπότητας.

Που τις βρίσκει τις ατάκες ο Πάολο, δεν ξέρω, αλλά έχει πάντα δίκαιο..
Διαβάζοντας άλλα blogs είναι σαν να διαβάζω τις δικές μου ιστορίες. Διαβάζω μανιωδώς τον περισσότερο καιρό, αλλά ακόμα δεν είμαι έτοιμη να αρχίσω να γράφω. Bare with me.. Κάποτε θα πάρω φορα (φόρα κατηφόρα), θα δώσω ένα σάλτο και θα τα βγάλω όλα έξω. Αλλά αυτή η ώρα δεν είναι τώρα. Προς το παρόν μου λείπει η θέληση, η έμπνευση, η διάθεση να μοιραστώ.

Αλλά έκανα ένα μικρό βήμα σήμερα και είναι η αρχή!

Μισώ τις αυπνίες μου..