Κυριακή..

Ακόμα μια Κυριακή που με βρίσκει μελαγχολική.. Αχ αυτές οι Κυριακές.. Δεν τις αντέχω, πραγματικά.. Όχι ότι πέρασα άσχημα σήμερα.. Μια χαρά πέρασα.. Είδα μια όμορφη ταινία με τον Ιβάν, τον Άλβαρο και τη Μαρισέ, μετά βρέθηκα με την Έλενα, άλλη μια Κύπρια στη Βαρκελώνη, πολύ ενδιαφέρον άνθρωπος και καλή κοπέλα.. Αλλά το δευτερόλεπτο που βρίσκομαι μόνη μου, τις Κυριακές, μισώ τον εαυτό μου. Νιώθω ότι δεν είμαι το άτομο που θα ήθελα να ήμουν. Νιώθω ότι είμαι πολύ πολύ πίσω στην κλίμακα της εξέλιξης. Κανένας δεν είναι τέλειος, το ξέρω. Αλλά νιώθω ότι δε μπορώ να ζήσω άλλο με τα ελαττώματα μου. Τις ανασφάλειες, την ανευθυνότητα, την αναισθησία που με πιάνει κάποτε.. Θέλω να γίνω πιο δυνατή. Πιο σίγουρη για τον εαυτό μου. Πιο προσεκτική. Πιο έξυπνη, πιο αστεία, πιο ενδιαφέρουσα..
Ας μου δώσω χρόνο. Προσπαθώ να βελτιωθώ, άρα ίσως κάποτε το καταφέρω! Το παλεύω.. Ίσως αν συνεχίσω να σπρώχνω τον εαυτό μου στα όρια του.. Ίσως αν εφεύρω καινούριους μηχανισμούς, αν γελώ λίγο περισσότερο, αν παίρνω τα πράγματα λιγότερο στα σοβαρά, αν πιστέψω ότι μπορώ να τα καταφέρω…
Μα τι με πιάνει ρε παιδί μου τις Κυριακές;