deadline

Μια μέρα πριν να παραδώσω το thesis proposal, ακόμα κάμνω μεσάνυχτα.. Μιλώ με την μια Supervisor, λαλεί μου να κάμω national identity και να πάω στο Βέλγιο, μιλώ με τον άλλο, λαλεί μου κάμε ότι σου αρέσκει εσένα (πολλά βοηθητικός), μιλώ με την τρίτη που έχει το πιο πολλύ κύρος και λαλεί μου παρέτα πελλάρες, μεν κάμεις για την Κύπρο, μεν κάμεις για εκπαίδευση, κάμε κάτι που ενιξέρεις για να το μάθεις. Τι ήθελα και ανάφερα το, είπα της για gay rights και ενθουσιάστηκε, έφκαλε ετυμηγορία, τούτο θα κάμεις, θα συγκρίνεις πολιτικές της Ευρωπαικής Ένωσης και θα πάεις στη Σλοβενία. Στη Σλοβενία εν πάω με τίποτε, αν θα συγκρίνω πολιτικές θα κάμω την Κύπρο και τη Δανία και θα πάω στη Δανία.. Αλλά σαν να μεν θέλω να συγκρίνω πολιτικές,΄φαίνεται μου βαρετό και απρόσωπο. Θέλω να μελετήσω φαινόμενα και ανθρώπους. Νομίζω θα μείνω στο gay rights αφού της άρεσε, αλλά θα το πιάσω που την προοπτική του ρατσισμού και ίσως να συγκρίνω καμιά ευρωπαική χώρα με καμιά ισλαμική, για να αποφύγω και την Κύπρο αφού δεν με θέλει να κάμω για την Κύπρο. Εβαρέθηκα έχει 1 βδομάδα που το σκέφτομαι και το ξανασκέφτομαι και δεν αποφασίζω.. Ας με στείλουν όπου θέλουν.. ( εννα με φάει η αγωνία ώς το Δεκέμβρη που θα μας πουν). Η ιρλανδέζα συγκάτοικος μου εννα κάμει το πρώτο θέμα που είχα και απέρριψα, human rights education, comparison between Cyprus and Ireland. Εν δικηγόρος τούτη, εν έχει ιδέα που εκπαίδευση, αλλά εξιτάρει την η πρόκληση. Εν θέλει να πάει στην Κύπρο και ελπίζει να μεν την στείλουν τζιαμέ. Ούτε εγώ της το εύχομαι γιατί σίουρα θα την βάλουν στις εστίες όπως τους περσινούς, θα καρτερά μια ώρα το λεωφορείο για να πάει στα κεντρικά, δε θα μπορεί να φκαίνει έξω τη νύχτα και ίσως δυσκολευτεί να βρει φίλους στην κλειστή κοινωνία των Κυπραίων.

Έχω 24 ώρες να γεμίσω τη φόρμα. Arrivederci.