home away from home.

Είμαι στο αεροδρόμιο στη Τσεχία, περιμένω τη πτήση μου για Βενετία.. Έχει καθυστέρηση.. Έξω χιονίζει και είναι όμορφα, ένα κάτασπρο τοπίο και τα παρκαρισμένα αεροπλάνα καλυμμένα και κείνα με χιόνι..Έχει κατι χαριτωμένα ιταλάκια δίπλα μου, κουκλούθκια.. Αρέσκει μου πολλά να ακούω μωρά να μιλούν ιταλικά!
Είμαι πτώμα.. Κάποτε ελάτρευα τις ολονύχτιες πτήσεις, τωρά βρίσκω τις ταλαιπωρητικές, ελπίζω να μην είναι επειδή μεγαλώνω αλλά απλά επειδή έκαμα υπερβολικά πολλές! (τωρά που το σκέφτομαι, σπάνια πιάνω τη μέρα αεροπλάνο, όλες μου οι πτήσεις ως τωρά ήταν μεταμεσονύχτιες και πολύωρες).
Είπα αντίο στα παιδιά που γνώρισα στο αεροπλάνο, που είναι πιθανότατα οι τελευταίοι Κυπραίοι που θα δω μέχρι τον Ιούλη, εκτός αν δεηθεί κανένας γνωστός να με επισκεφτεί στη Δανία. Φυσικά εν ξέρεις καμιά φορά μπορεί να βρω κανένα τζιπάνω..
Φέφκω που σπίτι μου και πάω σπίτι μου! Έτσι νιώθω.. Ανυπομονώ να δω την Έλλεν, την Κλαούντια, τον Πετρ.. Επεθύμησα τους. Ανυπομονώ να βρεθώ στο μικρό μου δωματιούι και να ανοίξω τα Human Rights βιβλία μου να διαβάσω και να πάω στο σουπερμάρκετ με τις τρέλλες ιταλίδες γιαγιάδες που προσπαθούν να σου πιάσουν τη σειρά στην ουρά.. Να πιάσω το ποδήλατο μου και να πάω περίπατο δίπλα στη θάλασσα και να πιάσω το βαπορέττο να πάω Βενετία στην τέλεια βιβλιοθήκη.. Δεν ανυπομονώ για την 24ωρη εξέταση την Παρασκευή.. Αλλά άμα φύει και τούτο, τελειώνουν τα δύσκολα (σχεδόν, εν ξέρω αν πρέπει να βάλω την αποστολή στο Κόσοβο στα δύσκολα).. Και σύντομα θα είμαι στην Κοπεγχάγη..
Έζησα το κάθε λεπτό στην Κύπρο, ήταν ωραία. Λυπήθηκα που έφευγα.. Θα ήθελα ακόμα λίγες μέρες να δω άτομα και να κάνω περισσότερα πράγματα.. Αλλά πάντα λέω ότι είναι καλύτερα να φεύγεις πριν να χορτάσεις, να σου μένει μια γεύση στο στόμα που να θέλεις κι άλλο. Εν ξέρω γιατί, αλλά προτιμώ το έτσι..


Να φτάσω καλά, μόνο τούτο.