Ακόμα μια μέρα στην Κοπεγχάγη. Ο καιρός εξακολουθεί να είναι καλός. Ξύπνησα μεσημέρι και φέρνω σιγά σιγά τα μίλια μου με ένα νέσκαφε. Στις 2 έχω ραντεβού με την Κλαούντια έξω από το δημαρχείο.

Ακόμα προσπαθώ να καταλάβω πόσο πολύ άλλαξε η ζωή μου από τη Βενετία. Προς το παρόν κάνω διακοπές, μένω με τη Μπετίνα, ακόμα να αρχίσω να μπαίνω σε ρουτίνα και πρόγραμμα. Αλλά το περιβάλλον, οι άνθρωποι, τα σπίτια, όλα είναι εντελώς, μα εντελώς διαφορετικά απο το Λίδο. Yey for moving to copenhagen!

Ψάχνω σπίτι, δουλειά και motivation για να αρχίσω να δουλεύω πάνω στη διπλωματική μου. Σε ένα μήνα πρέπει να παρουσιάσω τη σύνοψη και να δεχτώ επικοδομητική κριτική από τους συμφοιτητές μου και τους καθηγητές- τι ωραία! Έτσι καλά που τα πάω με τις δημόσιες ομιλίες, είμαι σίγουρη ότι θα σκίσω (not!).

Οκ είναι νωρίς να αγχώνομαι για αυτό. Προς το παρόν αγχώνομαι αν θα βρω σπίτι. Στη χειρότερη περίπτωση η Μπεττίνα θα πετάξει έξω τον συμπαθέστατο Σουηδό συγκάτοικο της για να πάρω εγώ το δωμάτιο του. Που ήταν το αρχικό σχέδιο, αλλά πραγματικά θα το φέρω βάρος στη συνείδηση μου, οπότε εν θέλω με τίποτε να γίνει έτσι. Προτιμώ να μείνω στους δρόμους παρά να πετάξω έξω κάποιον άλλο για να πιάσω το δωμάτιο του. Τι human rights activist είμαι.(είμαι; απορώ ακόμα)

Μπαίνω στο ντους, θα γράψω σύντομα αναλυτικά για την Κοπεγχάγη με επισυναπτόμενες φωτογραφίες.