Κλεμμένο, αλλά είναι σαν να το έγραψα εγώ!

Ο χρόνος κυλά αργά.. Η καρδιά μου χτυπά όλο και πιο γρήγορα.
Γιατί με αφήνεις να αιωρούμαι; Άσε με να σε αφήσω να φύγεις.
Για το καλό μου, άσε με.. Άσε με να πέσω. Άσε με να προσγειωθώ, όμαλά.
Η μάχη με την καρδιά μου, κανένας δεν κερδίζει.
Έχεις τον τρόπο σου με τα λόγια.. Αλλά τα λόγια δε μπορούν να σε πάνε παντού.
Τα λόγια χάνονται στις πράξεις.. Ή μήπως θα έπρεπε να πω στην έλλειψη πράξεων;
Με τα λόγια σου μαγεύεις καρδιές..
Δε λέω ότι είναι ανούσια, απλά χάνουν την ουσία τους όταν εγώ έχω χάσει τον έλεγχο..
Τον έλεγχο των λέξεων και των συναισθημάτων μου.
Ήθελες το άγνωστο, το βρήκες. Το άγνωστο έγινε γνωστό. Κι εγώ έμεινα ανίδεη και σπασμένη.
Για πιο λόγο; Για να νιώθουμε ότι έχουμε κάτι ξεχωριστό;
Είναι όλα μια επανάληψη.
Νομίζουμε ότι έχουμε κάτι.. Στο τέλος χάνεται. Κάποιος πληγώνεται..
Και μετά ξαναρχίζει.
Ψάχνεις.. για κάτι που δεν βρίσκεις αλλού..
Ας μεγαλώσουμε.. Ας μην επαναλαμβάνουμε.. Ας βρούμε τα δικά μας..
Σταμάτα να τρέχεις.. Σταμάτα να τρέχεις από την πραγματικότητα!
Σταμάτα να τρέχεις από...το καλύτερο που θα μπορούσε να συμβεί.
Let it be..
Μην επαναλαμβάνεις.