Δεν έχω τι να τραγουδήσω.. τι να πω.. Για κάποιο λόγο, όποτε κάποιος μου πει "τραγούδα κάτι" (πράγμα το οποίο δε συμβαίνει συχνά, αλλά όταν..) μου έρχεται αυτό το τραγούδι. Πάντα. Όπως όταν σου λένε να πεις κάτι σε άλλη γλώσσα και ξαφνικά δε σου έρχεται τίποτα! Και τώρα θέλω να γράψω... αλλά, "δεν έχω τι να τραγουδήσω, τι να πω"! Δε μου έρχεται τίποτα.. Δεν είμαι ούτε ευτυχισμένη, ούτε δυστυχισμένη. Δεν έχω νέα να μοιραστώ. Δεν έχω θέματα να συζητήσω. Η ζωή κυλά παράξενα, σαν σε κενό. Νιώθω ότι είμαι σε μεταβατικό στάδιο, όμως δεν είμαι. Αυτή είναι η ζωή μου.. Δεν περιμένω κάτι να έρθει, ούτε μόλις επέστρεψα από κάτι άλλο.. Ήταν έτσι κι έτσι θα είναι (μέχρι να κάνω το σάλτο και να τα μουντζώσω όλα και να φύγω, να φύγω, όσο πιο μακριά γίνεται). Αλλά δεν το βλέπω, όχι στο εγγύ μέλλον! Δεν υπάρχει σχέδιο δραπετεύσης. Και αυτά τα όνειρα, που κάποτε ήταν η κινητήριος δύναμη μου, μου φαίνεται σαν να στερεύουν κι αυτά.. Τι να ονειρευτώ πλέον; Ταξίδια μακρινα; Με τί λεφτά; Τη δουλειά των ονείρων μου; Με τί προσόντα; Τον ιδανικό άντρα; Με τι αντοχές; Έχω μια δουλειά που με συντηρεί.. Δεν την αγαπώ και δε ξέρω αν θα την αγαπήσω ποτέ, γιατί δεν τη διάλεξα. Είναι σαν σκλαβιά. Και είναι κρίμα, γιατί δεν είναι μια δουλειά ρουτίνας.. θέλει αγάπη, θέλει μεράκι κι εγώ δεν τα έχω. Κι αφού δεν τα έχω, νιώθω πως τους κοροϊδεύω όλους, από τα παιδιά, μέχρι τους γονείς και τους συναδέρφους. Και κυρίως τον εαυτό μου, που ακόμα, μέτα από τόσα χρόνια, προσπαθώ να τον πείσω ότι μπορώ να είμαι ευχαριστημένη κάνοντας αυτή τη δουλειά. Αλλά δε μπορώ... είναι λάθος, λάθος σας λέω!!! Όπως και να έχει, επιλογές τη δεδομένη στιγμή δεν υπάρχουν. Κι αν υπήρχαν τις προσπέρασα και τις άφησα. Προχωρούμε παρακάτω και βλέπουμε. Τα ερωτικά δε θέλω να τα συζητήσω. Χάλια. Έχασα το νόημα της ζωής. Όχι πως το είχα ποτέ, αλλά ήλπιζα. Τώρα κι η ίδια η ελπίδα με εγκαταλείπει. Δεν έφυγε ακόμα, την βλέπω να κατευθύνεται περίλυπη προς την πόρτα σέρνοντας τα πόδια της, σαν να μη θέλει να φύγει, αλλά δεν έχει άλλη επιλογή και με κοιτάζει σαν να με λυπάται που την είχα και την άφησα να φύγει. Φύγε λοιπόν ελπίδα, δε σε χρειάζομαι. Είμαι καλά. Χωρίς όνειρα, χωρίς στόχους, μόνο με μια ρομποτική ρουτίνα και λίγα άτομα γύρω μου να μου κάνουν παρέα. Με τα άγχη μου, τις απογοητεύσεις μου, τις ανησυχίες μου, τις ανασφάλειές μου, τις τύψεις μου. Είμαι καλά σου λέω, τα χειρίζομαι όλα. Γιατί κατά βάθος, εγώ τα διάλεξα.

ΥΓ: Δεν είχα τίποτα να "τραγουδήσω". Αλλά μερικές φορές, με το που αρχίζεις να γράφεις, το "τραγούδι" έρχεται μόνο του.