14.12.20

Μαγεία οι νύκτες.. σαν να μην υπάρχουν οι μέρες, παρά μόνο για να σβήνουν στο σκοτάδι, παρά μόνο για να υπάρχει το ηλιοβασίλεμα, για να ζωντανεύουν τα χρώματα πριν βυθιστούν.. Οι νύκτες είναι σιωπηλές, είναι μυστήριες αλλά αξιόπιστες, έχουν ησυχία κι ηρεμία και γαλήνη. Σέρνονται και χουζουρεύουν και δεν έχουν προσδοκίες από κανέναν, τους αρκεί απλά να υπάρχεις, να είσαι εκεί μέσα στην ακινησία, απλά ο εαυτός σου χωρίς κανένα στολίδι. Οι νύχτες σε σκεπάζουν σα μάσκες, σε μεταμορφώνουν και σε παρασέρνουν μαζί τους σε περιπέτειες, εκεί όπου μόνο μπορείς να είσαι. Οι νύχτες θέλουν γέλιο, θέλουν αλκοόλ, αλλά ικανοποιούνται με βιβλία και με τσάι και με όμορφες συζητήσεις σιγανές, για να μην ταράζουν το μυστήριο. Θέλουν φλόγα, φιλί, αγκαλιά, μοναξιά, θλίψη, σκέψη, αλλά τους αρκεί και το τίποτα.

Οι νύκτες δεν είναι σαν τις μέρες. Δε χαμογελούν άσκοπα, δεν αναλώνονται σε αναζητήσεις, δε σκορπιούνται δεξιά κι αριστερά, δεν καταπιέζουν δεν σε απομυζούν. Δε σε τυφλώνουν με το φως τους  και δε σε ξεκουφαίνουν με τους θορύβους τους.

Αν είσαι φίλος της μέρας δε σε θέλω, δεν ταιριάζουμε εμείς οι δύο. Δε θα συναντιόμασταν ποτέ. Οι ζωές μας θα ήταν άλλες, οι ανάγκες μας συμπληρωματικές, αλλά θα υπήρχε πάθος, πολύ πάθος, από αυτά που δεν επιβιώνουν, που δεν αντέχουν και αυτοπυρπολούνται πριν παγώσουν ανεπανόρθωτα. Μες στη μέρα η ζωή, μέσα στη νύχτα η ανυπαρξία. Πώς να συναντηθούν αυτά τα δύο, πώς να συμπορευθούν; Δε γίνεται..

Προτιμώ τις νύχτες μου, τις κατάδικές μου, που τις προσμένω πάντα στο κενό του χρόνου που προηγείται, που ξέρω ότι θα έρθουν πάντα, θα φανούν μέσα στο χρώμα και πριν την απουσία του για να σημαδέψουν ακόμα ένα κύκλο που έκλεισε. Ένα κύκλο που πάντα θα κλείνει για να ανοίξει ένας άλλος, ούτε καλύτερος ούτε χειρότερος, απλά καινούριος μέχρι να εξαφανιστεί κι αυτός. Η νύχτα δεν κάνει κύκλους, μόνο κάθεται ακίνητη, το πέπλο του φωτός πέφτει μπροστά της και μετά υποχωρεί, αφήνοντάς τη να εμφανιστεί τις ώρες που πρέπει, ούτε πολλές ούτε λίγες, απλά αρκετές για να ξαναγεννηθεί η ψυχή.

Αχ νύκτες, νύκτες, η μαγεία μόνο με σας συμβαίνει.. εκεί που τελειώνει το φως αρχίζει η μαγεία, το νιώθουν μόνο οι σκοτεινές καρδιές. Αλλά για τις άλλες καρδιές, αυτές που ακτινοβολούν το φως, τι να πω για αυτές, ας τσακιστούν να υπηρετήσουν την πραγματικότητα την ψεύτικη. Κι αυτή μια ψευδαίσθηση είναι, τη νύχτα τίποτα δεν είναι πραγματικό, όλα είναι σκιές πίσω από παραπετάσματα, κι είναι πιο ωραία έτσι παρά μια ψεύτικη πραγματικότητα μέσα από φως θολό.

Μου φαίνεται πως μίλησα, παραμίλησα και θέλω πια να αποσυρθώ.. Πάω να ζήσω τη νύκτα μου.