Πρώτη μέρα πίσω στη δουλειά μετά τις καλοκαιρινές διακοπές και δεν μπορώ να ηρεμήσω. Έλειψα, ούτε δυο βδομάδες, και νιώθω ότι πατήθηκε το reset και κάπως σαν να χάλασαν τα settings μου.
Φοβάμαι τη χρονιά που έρχεται.
Πάντα ο Σεπτέμβριος σηματοδοτούσε καινούρια αρχή. Και συνήθως αυτό ήταν συναρπαστικό. Η ψευδαίσθηση του ότι όλα είναι πιθανά με την καινούρια αρχή. Φέτος το στομάχι μου είναι δεμένο κόμπους. Φοβάμαι, αλλά δεν ξέρω τι. Φοβάμαι μήπως αποτύχω; φοβάμαι μήπως δυσκολευτώ; φοβάμαι ότι θα διαλυθώ από τα πολλά πράγματα που έχω να κάνω στη δουλειά και εκτός; φοβάμαι και κάτι άλλο εκτός από αυτά;
Εκτός δουλειάς, η ρουτίνα θα είναι δύσκολη, όπως ήταν και πέρσι και ίσως λίγο δυσκολότερη. Πρωινό ξύπνημα, απογευματινά μαθήματα, τρέξιμο, playdates, βρες χρόνο για γυμναστική, θυμήσου, οργανώσου, stay fit (λέμε τώρα), stay alive, keep the kids fed, entertained, alive. Τα συνηθισμένα. Γιατί μου φαίνεται βουνό αυτό το πράγμα; το έκανα και πέρσι, μπορώ να το ξανακάνω. Barely floating, αλλά μπορώ.
Στη δουλεια, με ακολουθεί μονίμως ο φόβος της αποτυχίας. Am I good enough? Πέρασαν δύο χρόνια από τότε που άλλαξα ρότα και νιώθω ότι φέτος πρέπει να ΑΠΟΔΕΙΞΩ τον εαυτό μου, η απλά να μην τα θαλασσώσω. Μπορώ; Κρέμεται από πάνω μου δαμόκλειος σπάθη, αυτή η χρονιά μπορεί να είναι η τελευταία μου σε μια δουλειά που μου αρέσει και που απολαμβάνω. Μπορεί να αναγκαστώ να φύγω. Ξέρω πως ότι γίνει θα είναι για καλό, αλλά σήμερα το νιώθω έντονα, ότι πιθανόν να είναι ο τελευταίος Σεπτέμβρης που επιστρέφω στο Υπουργείο.
Όπως και να έχει όμως, είμαι εδώ τώρα. Και μπορώ να δώσω ότι έχω. Είμαι εδώ, μένω εκεί που μένω, έχω τον άντρα που έχω, αυτή είναι η ζωή μου και με αυτή πρέπει απλά να πορευτώ. Όσο κι αν περιμένω ένα μαγικό ραβδί να κάνει την κολοκύθα άμαξα, δεν υπάρχουν νεράιδες-νονές. Οι αλλαγές έρχονται με αποφάσεις, με κόπο και με τίμημα. Χρειάζομαι αλλαγές..αλλά έχω το θάρρος, την ενέργεια και την υπομονή να τις κυνηγήσω;
Ένα βήμα τη φορά. Προς το παρόν, είμαι εδώ που είμαι.. και δεν είναι και τόσο άσχημα!
No comments:
Post a Comment