Σήμερα ο καιρός ήταν σχεδόν βροχερός. Στο δρόμο για τη δουλειά κοίταζα τη Barcelona όπως τη γνώρισα, συννεφιασμένη και μουντή, μια Κυριακή του Φεβράρη. Τις τελευταίες μέρες η διάθεση μου ήταν χάλια, με τη σκέψη και μόνο ότι τελειώνει, τελείωσε αυτή η περιπέτεια.. Μου απομένουν 3 μέρες..
Σήμερα έφυγε η πρώτη μου συγκάτοικος, αυτή που ήταν σαν τη μάμμα. Η Lillieh Maleen, η λίγο παράξενη, αλλά πολύ στοργική. Μου είπε ότι θα έπαιρνε το τραίνο στις 430 και έπρεπε η ώρα 4 να είμαι σπίτι να την αποχαιρετήσω. Δεν πρόλαβα.. Έτρεξα στο σταθμό, ούτε εκεί πρόλαβα.. Δεν είπαμε αντίο. Στεναχωρήθηκα πολύ.
Το βράδυ είχαμε cena de despedida, αποχαιρετιστήριο δείπνο, για τον Danielle, τον Ιταλό γόη της παρέας. Καθότι όλοι παττισμένοι, πήγαμε για shawarma και μετά στο στέκι μας, όπου γνωριστήκαμε, για μια τελευταία φορά όλοι μαζί. Αποχαιρετιστήκαμε στο σταθμό του μετρό. Εγώ και η Bettina το γυρίσαμε στο αστείο, του φωνάζαμε κάτι χαζά, μέχρι που γύρισε και είδαμε δάκρυα στα μάτια του και ο Ivan έκλαιγε σαν μωρό (με λυγμούς, πρώτη φορά βλέπω άντρα να κλαίει έτσι δημόσια, εκαμάρωσα τον που εν ακομπλεξάριστος). "Είσασταν η οικογένεια μου εδώ, δε θα σας ξεχάσω ποτέ" είπε ο Danielle και έφυγε κλαίγοντας.
Δύσκολο να λες αντίο.. Πώς να πεις αντίο στα άτομα που ήταν η καθημερινότητα σου για τόσο καιρό. Πως να πεις αντίο σε ένα τρόπο ζωής γεμάτο χαρά και ξενοιασιά και περιπέτεια.. Θεωρώ τον εαυτό μου πολύ συνηθισμένο στα αντίο, σχεδόν κυνικό πλέον (μετά το up with people, τόσα αντίο σε τόσους ανθρώπους που αγάπησα). Το ήξερα ότι ερχόμουν για λίγο, ότι θα έφευγα σύντομα, δεν περίμενα να συνδεθώ τόσο.. όχι μόνο με τους ανθρώπους.. Πιο πολύ με πονάει η πόλη. Την αγάπησα. Έγινε σπίτι μου. Και οι άνθρωποι. Η Bettina κυρίως και ο Ιvan..
Eίπα ότι θα το έπαιρνα χαλαρά, αλλά στεναχωριέμαι. Επειδή ξέρω τον εαυτό μου όμως, ξέρω ότι θα είμαι εντάξει μόλις πάω Κύπρο. Έτσι κι αλλιώς μια βδομάδα θα κάτσω, δε θα προλάβω καλά καλά να συνέλθω και να ξεκουραστώ και αμέσως φεύγω για μια εντελώς διαφορετική περιπέτεια στην Ουαλία! Κοιτάζουμε μπροστά είπαμε!
Θα αφήσω τον εαυτό μου ελεύθερο να βιώσει τα 5 στάδια του χαμού, αλλά παράλληλα θα διασκεδάσω όσο γίνεται τις τελευταίες μου μέρες.. Its not over yet!
2 comments:
Geia sou nikolina! psaxno plirofories gia barcelona. Pao erasmus febrouario kai arxisa na proetoimazomai an mporeis na boithiseis se mia geniki idea tha se eugnomonousa. Thanx!
Iris steile mou email nicolinak@gmail.com , tha xarw na sou dwsw opiadipote pliroforia. signwmi pou argisa na apantisw, den exw internet ton teleuteo kairo.
Post a Comment