τι ήθελα να πω...

Κάτι έγινε σήμερα που μου έκανε εντύπωση και ήθελα να το γράψω, αλλά τώρα το ξέχασα.. Τελοσπάντων δεν θα ήταν τόσο σημαντικό, για να μην το θυμάμαι.

Η μέρα, συννεφιασμένη και μελαγχολική καθότι Δευτέρα, κύλησε χωρίς τίποτα το εξαιρετικά συγκλονιστικό, εκτός από το ότι μια φίλη μου Ελληνίδα την πέταξε η συγκάτοικος της έξω από το διαμέρισμα γιατί ξέχασε το πιστολάκι αναμμένο. Ιστορίες για αγρίους. Τις άκουγα που μάλλωναν, σηκώθηκε η τρίχα μου. Και παραπονιέμαι εγώ για την ιδιοκτήτρια του διαμερίσματός μου.. Μάλλον είμαι τυχερή, υπάρχουν και χειρότερα!

Θυμήθηκα τι ήθελα να γράψω, πήρα το ποδήλατο ενός φίλου να κάνω βόλτα και ενώ όλα πήγαιναν καλά, όταν προσπάθησα να σταματήσω κάτι πήγε στραβα και έφαγα τα μούτρα μου στο τσιμέντο. Στη μέση της Ramblas αυτή η ιστορία (ο κεντρικός πεζόδρομος, σαν τη Λήδρας αλλά καμία σχέση). Απόλαυσα τη βόλτα γιατί είχε καιρό να κάνω ποδήλατο και τους ζήλευα όλους αυτούς με τα ποδήλατα, αλλά πιο πολύ απόλαυσα τη πτώση. Όσο παράξενο κι αν ακούγεται. Μου θύμισε ότι όταν όλα στη ζωή πηγαίνουν περίφημα, πάντα υπάρχει η πιθανότητα (ή η βεβαιότητα) ότι κάπου θα χάσεις τον έλεγχο και θα φας τα μούτρα σου. Αυτοί οι έξι μήνες στην Barcelona ήταν τόσο τέλειοι, που κάθε φορά που πήγαινε κάτι στραβά σχεδόν χαιρόμουν, γιατί τόση τελειότητα δε μπορεί.. κάτι κακό θα κρύβεται πίσω της..

Μες την αισιοδοξία, ξέρω το. Αλλά είναι μέσα στην ανθρώπινη φύση νομίζω.

Παρεπιπτόντως, το ραντεβού με τον Ελβετό πήγε πολύ καλά κατά την άποψη μου, αλλά προφανώς όχι κατά τη δική του, γιατί μετά έγραψε με κανονικά. Και το φτύσιμο απολαμβάνω το μέσα μέσα, προσγειώνει με (γιατί συνήθως είμαι στα σύννεφα), αλλά ouch, that hurt.

Δε βαριέσαι.. Καλύτερα, λίγες μέρες που μου έμειναν να τις απολαύσω και να μη σκέφτομαι τίποτα.

Αύριο είναι καινούρια μέρα..!