Η περιπέτεια στο κάστρο δεν είχε ακριβώς αίσιο τέλος. Την τελευταία νύχτα γύρω στις 4 το πρωί ένιωσα μικροπονάκια στο στομάχι και αποσύρθηκα από το κοινό δωμάτιο όπου τα λατρεμένα μου παιδιά συζητούσαν, έπαιζαν κιθάρα και χαρτιά για τελευταία φορά περιμένοντας να ξημερώσει για να αναχωρήσουν. Γύρω στις 6 άρχισα να κάνω εμετό (για πρώτη φορά στη ζωή μου), εμπειρία που επαναλαμβανόταν σταθερά κάθε μισή ώρα με 45 λεπτά. Έβγαλα ότι είχα φάει την προηγούμενη μέρα (κυρίως το οργανικό φαγητό που φάγαμε στη φάρμα και έμοιαζε με κόλλυβα, αηδία). Να είναι καλά ο Γερμανός animator που σηκώθηκε να μου κρατά το χέρι ενώ ξέραζα και να μου φέρνει νερό. Πέρασα τη μέρα στο κρεβάτι νιώθοντας ετοιμοθάνατη και όταν βρήκα τη δύναμη να σηκωθώ είχαν φύγει όλοι και δεν είπα αντίο σε κανένα.. Αργότερα μου είπε ο Γερμανός ότι είχαν έρθει στο δωμάτιο να με αποχαιρετήσουν, αλλά προφανώς ήμουν σε κατάσταση αποχαύνωσης γιατί δε θυμάμαι τίποτα. Μου λείπουν τα παιδάκια μου.. Εν τέλει, λόγω ασθένειας άλλαξαν όλα τα σχέδια μου και αντί να πάω Λονδίνο ήρθα να μείνω με την φίλη μου στο Cardiff και εδώ και δύο μέρες είμαι εσώκλειστη και τρώω σούπα αυγολέμονο. Τελικά έχω δίκαιο που δεν κάνω μακροπρόθεσμα σχέδια στη ζωή, ποτέ δε ξέρεις τι θα σου τύχει και θα τα ανατρέψει όλα!

Με εξαίρεση την ασθένεια οι τελευταίες μέρες ήταν ονειρικές. Χαλαρές και διασκεδαστικές. Αχχ λατρεύω τις κατασκηνώσεις. Έχω την εντύπωση όμως ότι είναι η τελευταία φορά που πάω ως υπεύθυνη.. Μεγάλωσα (κάπως) και σύντομα θα έχω δουλειά και οι καλοκαιρινές διακοπές θα είναι κάτι πολύτιμο (εκτός αν γίνω δασκάλα και έχω τρεις μήνες, χμ..). Αλλά και πάλι. Been there, done that, τώρα πρέπει να βρω κάτι καινούριο.

Αύριο πάω Κύπρο!