Και με τους φίλους τους παλιούς..

Σήμερα είδα τις παλιές μου φίλες που το πανεπιστήμιο πού είχαμε χαθεί.. Η μια Ολλανδία, η άλλη Αγγλία, η άλλη έμεινε Κύπρο.. Επαφή, φταίω κυρίως εγώ, ελάχιστα κρατήσαμε. Αλλά σήμερα που τις είδα, ήταν σαν να μην πέρασε μια μέρα από τον καιρό που διαβάζαμε για τελικές σπίτι τις Γιούλης, που εκαμναμε πλάκες και κοιμόμασταν όλες μαζί τα ξημερώματα, λίγες ώρες πριν την εξέταση. Ήταν ωραίο συναίσθημα.. Το ίδιο και με τον Jorge, τον συγκάτοικο μου στη Granada που είχε σχεδόν τρία χρόνια να τον δω και εκατέβηκε μια καλή πρωία να με επισκεφτεί στην Κύπρο. Δεν είχε αλλάξει τίποτε στη σχέση μας. Σαν να συνεχίζαμε ακριβώς από το σημείο που σταματήσαμε. Όπως και με τον πρώην έρωτα, κάθε φορά που συναντιόμαστε (δηλαδή κάθε 6 μήνες που επιστρέφουμε κύπρο) είναι σαν να είμαστε μαζί ακόμα. Τελικά, όταν αγαπάς ένα άνθρωπο, όσο καιρό κι αν είσαι μακριά του, όταν τον βλέπεις, δεν έχει αλλάξει τίποτα στη σχέση σας. (τούτο έγραφεν το και μια φορά στο κοσμοπόλιταν). Φυσικά υπάρχουν και οι εξαιρέσεις. Αλλά μόνο στις σχέσεις που δεν ήταν αρκετά δυνατές. Όταν είχαμε το reunion στη Δανία με τα άτομα που ταξιδεύαμε για 6 μήνες, με πολλούς ένιωσα ότι χάθηκε η σύνδεση, ότι εν είχαμε πλέον τίποτε να πούμε. Όσο ζούσαμε μαζί είχαμε καλή σχέση, αστεία, πειράγματα, συζητήσεις, αλλά ξαφνικά αλλάξαμε ζωή και ότι είχαμε κοινο εχάθηκε. Εν πειράζει όμως, έτσι είναι. Με τους καλούς τους φίλους η σύνδεση δεν χάνεται ποτέ, όσα χρόνια κι αν περάσουν. Ελπίζω να μη με διαψεύσει η ζωή.