leaving.. on a jet plane

Είμαι στο αεροδρόμιο της Πράγας, περιμένοντας τη πτήση μου για Κύπρο.. Ακόμα να με κτυπήσει, ακόμα να συνειδητοποιήσω ότι αύριο θα ξυπνήσω στο εφηβικό μου κρεβάτι κι ότι ποτέ ξανά δε θα κατεβώ τα σκαλιά του διαμερίσματός μου στη Βία Λαιετάνα. Η Barcelona θα είναι ένα μακρινό όνειρο.. Το γράφω και δεν το πιστεύω…

Είμαι κουρασμένη από το ψεσινό ξενύχτι, είχα μια από τις καλύτερες μου νύχτες.. Καλή παρέα, γεμάτη κέφι και όρεξη, η Bettina μου, και ολονύχτιος χορός μετά από ένα διασκεδαστικό botellon στο μικρό μου διαμέρισμα. (στο πρώην μικρό μου διαμέρισμα). Ήταν απίθανα… Γέλασα τόσο πολύ, διασκέδασα αφάνταστα, ένιωσα ζωντανή! Το τέλειο τέλος μιας εκπληκτικής εμπειρίας… Μόλις βγήκαμε από το club πήγαμε για πρόγευμα , churros con chocolate και αποχαιρετιστήκαμε στο μετρό. Ο Paul από την Αυστρία έκανε μια δραματική σκηνή, έπεσε στα γόνατα μπροστά από την πόρτα και φώναζε «Θα ξαναβρεθούμε κάποτε, να προσέχεις, να είσαι καλά!». Υποθέτω δεν του είχε περάσει ακόμα η επήρεια του αλκοόλ. Ο Brecht από το Βέλγιο μου έφτιαχνε καφέ ενώ πακέταρα, και μισή ώρα αργότερα ήμουν στο δρόμο για το αεροδρόμιο. Μόνη, δεν ήθελα να έρθει κανένας μαζί μου.. Δεν τους αντέχω τους αποχαιρετισμούς στα αεροδρόμια.

Γιατί να τελειώνουν όλα κάποτε; Γιατί να μη μπορούμε να κρατήσουμε τις στιγμές για πάντα; Υποθέτω τις κρατάμε στη σκέψη μας.. Και στην καρδιά μας.. Και πάντα υπάρχει χώρος για καινούριες στιγμές, καινούριες εμπειρίες. Και ότι αφήνουμε πίσω είναι εκεί γιατί το ζήσαμε.. Νιώθω ευλογημένη για όλα όσα έζησα εδώ. Δε θα τα χαλάσω με παράπονα και άσκοπες νοσταλγίες. Αύριο αρχίζει μια νέα ζωή στην Κύπρο και θα τη ζήσω!