Σήμερα ήταν η πρώτη μέρα της καινούριας μου ζωής… Ή μήπως θα έπρεπε να πω μέρα προσαρμογής και αύριο θα είναι η πρώτη μέρα; Ότι και να ναι, ένα έχει σημασία, άφησα πίσω την παλιά ζωή και ότι έζησα μέχρι τώρα αποτελεί παρελθόν. Είναι στο Λίδο της Βενετίας και θα μείνω εδώ για 4μιση ακόμη μήνες!!
Το ταξίδι ήταν ευχάριστο.. Βρήκα γνωστούς στο αεροδρόμιο (ας είναι και μεσήλικες, ωραία πέρασα μαζί τους όση ώρα περίμενα στο Μιλάνο) και γνώρισα και ένα ακόμη διανοούμενο,40άρη καθηγητή πανεπιστημίου που ξόδεψε τη ζωή του μέσα στα πανεπιστήμια κάνοντας έρευνες.. Ευρωπαικές και διεθνείς σχέσεις.. Υπό κανονικές συνθήκες θα ενθουσιαζόμουν να καθόμουν δίπλα σε τέτοιο άτομο.. Ήταν μονόχνοτος όμως, μιλούσε σαν να μου έκανε διάλεξη και μιλούσε πολύ!!! Και παρόλα τα θαυμαστά που έκανε στη ζωή του, δεν φαινόταν happy.. Με έκανε να σκεφτώ.. Κι εγώ έτσι είμαι; Τελευταία όλες οι συζητήσεις που ανοίγω περιστρέφονται σε διεθνή θέματα (και ακόμα δεν άρχισα το μαστερ). Γίνομαι κι εγώ μονόχνοτη; Μήπως πρέπει να χαλαρώσω και να κοιτάξω και λίγο στη γη και στην καθημερινότητα; Θέλω τελικά να κάνω διδακτορικό και καριέρα στα διεθνή θέματα (πράγμα δύσκολο που απαιτεί θυσίες), ή μήπως θα ήταν καλύτερα να γίνω δασκάλα και να απολαύσω μια «εύκολη» σχετικά ζωή, να χαρώ τους φίλους, τον ελεύθερο χρόνο, τη λογοτεχνία, τη ζωγραφική και τα άλλα που μου αρέσουν; Να ζει κανείς ή να μη ζει;
Ας σπουδάσω πρώτα ανθρώπινα δικαιώματα, να μάθω και τίποτα πάνω στο αντικείμενο και μετά αποφασίζω αν θέλω να το ακολουθήσω ή όχι..
Η Βενετία από ψηλά είναι το πιο όμορφο θέαμα… Να βλέπεις τα νησάκια, με το πιο πυκνοκατοικημένο να ξεχωρίζει, να φαίνεται η πλατεία του Σαν Μάρκο και τα κανάλια.. όνειρο..
Γνώρισα κάποιους από τους συμφοιτητές μου σήμερα που πήγα στο.. ας το πούμε πανεπιστήμιο, να γραφτώ. Δεν είναι ακριβώς πανεπιστήμιο, είναι μοναστήρι. Και είναι ειδικά διαμορφωμένο για το πρόγραμμα που κάνω, European MA on Human Rights and Democratization. Δηλαδή μόνο εμείς οι 90 θα κινούμαστε μέσα. Και δε νομίζω στο Lido να υπάρχουν άλλα πανεπιστήμια, είναι όλα στη Βενετία. Οπότε you don’t get the university feeling.. Αλλά οκ.. Eν όμορφο μοναστήρι και εν δίπλα στη θάλασσα και βλέπεις απέναντι τα άλλα νησάκια της Βενετίας. Σκέτη μαγεία… Το Lido όμως εν χωριό… Και εν φτάνει που εν μικρό, ζω και μακριά που το μοναστήρι. (νομίζω, εν είμαι και σίγουρη, αύριο που θα προσανατολιστώ). Μας πήγαν με λεωφορειάκι στα σπίτια που μας βρήκε το πανεπιστήμιο και εγώ έμεινα τελευταία.. Ο Ιταλός οδηγός έπιασε μου κουβέντα και φυσικά εχρησιμοποίησε την ιταλική του γοητεία για να με ρίξει, αλλά εγώ εδήλωσα το, Ιταλούς φαφλατάδες ΌΧΙ.
Έλεγα για τους συμφοιτητές μου.. Ναι.. Γνώρισα κάμποσους.. Κατ΄αρχάς είναι όλοι τελειωμένοι δικηγόροι, ή το πολύ διεθνείς σχέσεις. Κάποιοι έχουν ήδη ένα μαστερ. Μιλούν όλοι πάνω που 3 γλώσσες και εταξιδέψαν σε όλο τον κόσμο. Εγώ η καημένη με πτυχίο δασκάλας, και έχοντας πει ψέματα στην αίτηση μου ότι μιλώ γαλλικά, που να σταθώ μπροστά τους; (καλά μετά που τόσα χρόνια στο σχολείο κάτι καταλάβω, αλλά πάλε!). Που την άλλη είμαι τυχερή.. Τους ανθρώπους που συνήθως ψάχνω με το μικροσκόπιο βρίσκω τους τωρά μπροστά μου.. Θυμούμαι τα λόγια του Kaan, «να κάμνεις παρέα τους καλύτερους σου και να εμπνέεσαι, να γίνεις κι εσύ πιο καλή». Εν έχει δίκαιο; Φτάνει να εν καλοί άνθρωποι, οι γλώσσες και τα ταξίδια εν δευτερεύοντα…
Το καινούριο μου δωμάτιο εν μικρό αλλά χαριτωμένο. Έχει μεγάλη βεραντούα.. Ελπίζω να τη χαρώ πριν κρυαδίσει. Κρίμα που εν καπνιζω! Και η μέχρι πρότινος άγνωστη συγκάτοικος, Ιρλανδέζα, φαίνεται καλή κοπέλλα. Που την πρώτη στιγμή εσυμπάθησα την!
Καινούρια ζωή, ξανά! Δεν είναι εύκολο, αλλά κάμνει με πιο δυνατή.. Και αρέσκει μου η όλη διαδικασία της προσαρμογής.. Εν αργή αλλά συναρπαστική.. Κι όταν κάποτε πεθυμώ την Κύπρο και τη ζωή μου εκεί σκέφτομαι εκείνο που με σπρώχνει πάντα να αναζητώ καινούρια πράγματα. Μια φράση που το βιβλίο της Κατερίνας Λυμπεράκη. «Θέλω να ζήσω χίλιες ζωές.. Η μια ζωή που να ‘ναι σαν χίλιες!»
No comments:
Post a Comment