Και να ΄μαι ξανά στο αεροδρόμιο… Μου φαίνεται πως πέρασαν αιώνες από την τελευταία φορά που ταξίδεψα σε μακρινό προορισμό ενώ στην πραγματικότητα, δεν πέρασε ούτε ένας μήνας από τη μέρα που επέστρεψα σπίτι.. Και τώρα φεύγω πάλι.. Ξανά στο άγνωστο, με βάρκα την ελπίδα.. Με τους ίδιους και απαράλλαχτους φόβους, τις ίδιες αμφιβολίες και αβεβαιότητες.. Με το ίδιο καρδιοχτύπι όπως και κάθε φορά. Φεύγω! Και δεν είναι για να ξεφύγω για λίγο από την πραγματικότητα, παρά για να δημιουργήσω μια παράλληλη ζωή, μια άλλη πραγματικότητα. Κυνηγάω… Δεν ξέρω κι εγώ τι.. Τη χίμαιρα, τις ευκαιρίες, τις εμπειρίες.. «Είμαι αυτό που κυνηγάω» λέει ο Θηβαίος..
Στο αεροδρόμιο κι ο κόσμος πολύχρωμος, όπως πάντα, ανυπόμονος, φορτωμένος αποσκευές, όνειρα για τον προορισμό και αναμνήσεις από τον τόπο που φεύγει. Κάποιοι ανυπομονούν να γυρίσουν στα παλιά και κάποιοι προσμένουν με ενθουσιασμό τα καινούρια. Ξεχωρίζεις αυτούς που φεύγουν από τους άλλους, τους απλούς, που ήρθαν να τους ξεπροβοδίσουν. Μια τσέχικη ομάδα ποδοσφαίρου περιμένει μπροστά μου για το check in, μου κάνουν νόημα να περάσω μπροστά, αυτοί θα γραφτούν μαζί λέει. Τα κιλά 22.7, το όριο 23. Φτηνά τη γλίτωσα, με όλους αυτούς τους αθλητές και τον εξοπλισμό τους δε θα μου τη χάριζαν! Πάω με τους δικούς μου στην καφετέρια για ένα τσάι πριν την αναχώρηση. Τους τρελαίνω στην κουβέντα! Είμαι χαρούμενη! Θα πάω μακριά! Αυτοί αμίλητοι και σκεφτικοί.. Θα πάω μακριά… Θα έπρεπε να με είχαν συνηθίσει μέχρι τώρα, λέω… Θα έπρεπε να καταλάβαινες μέχρι τώρα, λένε. Τους αγαπώ έτσι κι αλλιώς. Τους αγκαλιάζω σφικτά και φεύγω, θα τους παίρνω συχνά τηλέφωνο, σκέφτομαι. (πάντα έτσι λέω).
Στάση στα αφορολόγητα. Βιβλίο: O διάβολος φοράει Prada, Θέλω κάτι ανάλαφρο για τις ατέλειωτες πτήσεις. Άρωμα Armani, δεν το αλλάζω με τίποτα. Ώρα για επιβίβαση. Τσέχοι, Κύπριοι και λοιποί. Ξεχωρίζω ένα ζευγάρι με παιδιά, βάσανο να ταξιδεύεις με μικρά παιδιά, αγκαλιάζονται και χαϊδεύουν τα ξανθά τους κεφαλάκια. Μια όμορφη 18χρονη κοπέλα, μιλά στο κινητό, αποχαιρετά για τελευταία φορά έναν έρωτα? Ένας νεαρός ντυμένος με την τελευταία λέξη της μόδας. Gay? Δε θα ήθελα το φίλο μου τόσο κοκέτα. Τον παρατηρώ. Ποτέ δε θα μπορούσα να ταξιδέψω έτσι κομψή, εγώ είμαι πρακτική, αλλά καημό το έχω! Άψογο ντύσιμο, από την κορφή μέχρι τα νύχια. Δε θα είχα τίποτα να πω μαζί του, σκέφτομαι. Εγώ δεν ξέρω από μόδα.
Επιβίβαση. Κάθομαι στη μέση, ούτε διάδρομος, ούτε παράθυρο, ανάμεσα στον καλοντυμένο νεαρό και το νεαρό τσέχο πατέρα. Σύμπτωση? Απογοητεύομαι, κανένας από τους δυο δε φαίνεται διαθέσιμος για κουβέντα. Μου λείπει το να ταξιδεύω με παρέα, αν και το «μόνη» μου πάει πολύ. Αναπάντεχο, ο κοκέτας μου πιάνει κουβέντα. Είναι απλός, μιλάει πολύ. Λέει λέξεις που δεν έχω χρησιμοποιήσει ποτέ. Περιαυτολογεί, χαμογελά, τον συμπαθώ. Μιλούμε για λογοτεχνία, είναι συμπάσχων. Ούτε λέξη για μόδα. «Χάρηκα» και το πρώτο μισό του ταξιδιού τελειώνει. Αυτός κατεβαίνει στην Πράγα, 8ημερες διακοπές, εγώ συνεχίζω για το όνειρο. Βαρκελώνη.
4 ώρες περιμένω για την επόμενη πτήση. Πληρώνω 6 ευρώ για φρεσκοστυμμένο χυμό, πώς μου ήρθε και δεν πήρα του κουτιού. Τον είχα ανάγκη όμως. Γύρω όλα νεκρά, ξημερώματα Κυριακής. Σιγά σιγά αρχίζει πάλι να μοιάζει με αεροδρόμιο, παίρνει ζωή και μαζί με τον κόσμο ανοίγουν τα πολύχρωμα καταστήματα. Κρύσταλλα Βοημίας, α ναι, είμαι στην Τσεχία. Αγοράζω μια ποστ καρτ, ήμουν μικρή όταν είδα αυτή τη χώρα. Περιμένω, αποκοιμιέμαι πάνω στις αποσκευές μου. Ξυπνώ ανήσυχη, δεν είναι ώρα ακόμα. Γράφω αυτό το κείμενο για να περάσει η ώρα...1 ώρα ακόμη. Βαριέμαι. Αγαπώ τα αεροδρόμια, αλλά σήμερα δε μπορώ να κρατήσω τα ματια μου ανοιχτά. Κάθομαι σε λάθος Gate, αυτοί σε λίγο θα αρχίσουν να επιβιβάζονται, Γερμανία, δεν είναι αυτός ο προορισμός μου. Αμερικάνες μπροστά, αναγνωρίζω την προφορά, με ξενίζει. Μου φαίνεται αλαζονική κι ας την έχω ζήσει.
Φτάνω στη σωστή πύλη, έχουν ήδη αρχίσει να επιβιβάζονται- ευτυχώς! Αυτή τη φορά κάθομαι παράθυρο, η θέση δίπλα μου κενή. Καλύτερα, θα κοιμηθώ! Μετά την απογείωση με καθηλώνει η θέα από το παράθυρο, λιβάδια, σπιτάκια και σε λίγο χιονισμένα βουνά. Απέραντο λευκό, σμίγει με τα βαμβακένια σύννεφα, είναι μαγεία με καθηλώνει το κοιτάζω και δε χορταίνω την ομορφιά του! Είμαι πάνω από τα βουνά, πάνω από τα σύννεφα, το σκέφτομαι και η σκέψη με γοητεύει, είμαι πάνω από όλα και όταν τα κοιτώ από ψηλά όλα μου φαίνονται ασήμαντα.. μόνο η ομορφιά του απόλυτου λευκού των Πυρηναίων, ένα χαλί χιονιού και συννέφων.. Πετώ…
Κατεβαίνω.. Έφτασα καλά.. Είμαι στη Βαρκελώνη και μια καινούρια ζωή αρχίζει…
No comments:
Post a Comment