Αποστολή στο Κόσοβο.

Αχ τι ωραία να είμαι πίσω στο δωματιάκι μου..
Λείπω μόνο μια βδομάδα, αλλά φαίνεται μου ότι πέρασε πάνω που μήνας..
Το ταξίδι στο Κόσοβο ήταν που τις πιο ενδιαφέρουσες εμπειρίες της ζωής μου! Πραγματικά άξιζε που έκανα τούτο το μάστερ μόνο για τούτο το ταξίδι.. Τώρα μπορώ να πω με σιγουριά ότι ναι, θέλω να δουλέψω στο πεδίο, παρόλο που είδα πόσο δύσκολο είναι και πόσο αγχωτικό..
Κάποιες πληροφορίες για το Κόσοβο.
-Ανήκει επίσημα στη Σερβία, αλλά από το 1999 είναι υπό την διοίκηση του ΟΗΕ (UNMIK) με ισχυρή δύναμη του ΝΑΤΟ (Kosovo Forces  KFOR).
- το 90% είναι Αλβανοί Κοσοβάροι και το υπόλοιπο 10% αποτελείται από διάφορες μειονότητες, κυρίως Σέρβους, τούρκους, κροάτες, Ρομα και ότι φανταστείς.
- Οι Αλβανοί και οι Σέρβοι Κοσοβάροι αλληλοσφάζονταν μέχρι το 1999 που το ΝΑΤΟ επενέβηκε.
- Οι Αλβανοί Κοσοβάροι απαιτούν ανεξαρτησία τώρα, ή μάλλον προετοιμάζονται για ανεξαρτησία, η οποία πρόκειται να ανακηρυχτεί όπου να σαι, ενώ οι Σέρβοι Κοσοβάροι και η Σερβία αρνούνται να δεχτούν, να συζητήσουν ή να σκεφτούν έστω την πιθανότητα να αποσχιστεί το Κόσοβο που την Σερβία.
- Η ανεργία αγγίζει το 60% και πλήττει κυρίως τους νέους. Ο πληθυσμός είναι πολύ νέος με μέσο όρο ηλικίας τα 26 χρόνια.
- Το ρεύμα και το νερό κόβονται συνέχεια. Από τις 11-6 δεν έχει νερό, το ρεύμα μπορεί να διακόπτεται κάθε λίγες ώρες.
- Οι μισθοί είναι απίστευτα χαμηλοί (μέσος μισθός 200 ευρώ), αλλά το ενοίκιο μπορεί να είναι περισσότερα. Ο κόσμος παλεύει για να επιβιώσει.
- Οι Αλβανοί Κοσοβάροι πιστεύουν ότι με την ανεξαρτησία θα λυθούν όλα τους τα προβλήματα.
- Οι Σέρβοι Κοσοβάροι φοβούνται να κυκλοφορήσουν γιατί νομίζουν ότι παραμονεύουν Αλβανοί Κοσοβάροι να τους σκοτώσουν.
- Σερβοι και Αλβανοί Κοσοβάροι ζουν εντελώς αποκομμένοι. Στην Πρίστινα δεν υπάρχουν Σέρβοι, θα τους βρεις σε φτωχικά χωριά στα περίχωρα, αλλά δεν πατούν ποτέ στην πρωτεύουσα. Προτιμούν να πηγαίνουν στη βόρεια πλευρά της Μιτροβίτσα, που κατοικείται από Σέρβους. Η νότια πλευρά κατοικείται από Αλβανούς Κοσοβάρους. Τη χωρίζει ένα ποτάμι και κανένας δε θέλει να πηγαίνει στην άλλη πλευρά (ακούγεται γνωστό;).


Γεγονότα για την Πρίστινα
- Κ-α-τ-α-π-λ-η-κ-τ-ι-κ-η νυχτερινή ζωή, Το τι bars, clubs, εστιατόρια υπάρχουν δε λέγεται. Αισθητικά έννεν όμορφη πόλη, αλλά είναι τόσο ζωντανή που σε κερδίζει. Παντού νέοι άνθρωποι, μεγάλο πανεπιστήμιο, κόσμος συνέχεια.. Για μας τους καημένους που 1 εξάμηνο στο Λίδο μόνο συνταξιούχους βλέπουμε, ήταν μεγάλη αλλαγή.
- Οι κοπέλλες είναι ένα σκαλί κάτω από τις Κυπρίες. Ή ένα σκαλί πιο πάνω ανάλογα πως το βλέπεις. Είναι καλοντυμένες και βαμμένες όλες τις ώρες της μέρας, μοδάτες και αεράτες. Απλά όχι τόσο υπερβολικές όπως οι Κύπριες, καθότι μουσουλμάνες νομίζω περιορίζουν το λίγο. Είναι πολύ όμορφες γυναίκες, και οι άντρες δεν πάνε πίσω. Χορτάνει το μάτι!
- Οι δρόμοι είναι πάντα λασπωμένοι και λερωμένοι, καθότι παντού χώματα. Καταλαβαίνεις ότι είσαι σε υπανάπτυκτη περιοχή.

Στη μια βδομάδα που ήμασταν εκεί, επισκεφτήκαμε διάφορους οργανισμούς, γραφεία, πανεπιστήμια κτλ να μιλήσουμε με τον κόσμο. Σε αντίθεση με τις διαλέξεις στο πανεπιστήμιο, δεν έπληξα σε καμία συνάντηση! Η ομάδα μου πήγε στον ΟΑΣΕ, η διάλεξη κράτησε 3 ώρες αλλά μετά μας έκαναν δεξίωση και γνώρισα πολλούς διεθνείς που δουλεύουν εκεί.. Πήγαμε, ανάμεσα στα άλλα, στη βουλή, στο πανεπιστήμιο και μιλήσαμε με την αντιπρύτανη, σε ένα ΝGO που δουλεύει για τη συμφιλίωση Σέρβων-Αλβανών, στον ombudsman για τα ανθρώπινα δικαιώματα και φυσικά στην UNMIK. Παντού δεξιώσεις και καφέδες και επισημότητες.

Όσο είμασταν στην Πρίστινα όλα καλά και ωραία. Όλοι μιλούσαν για ανεξαρτησία, για προστασία των μειονοτήτων σε ένα αυτόνομο Κόσοβο, για λύση των προβλημάτων, για επενδύσεις μεγάλων εταιρειών και οικονομική ανάπτυξη, για συμφιλίωση και ειρήνη και επούλωση των πληγών του παρελθόντος.

Το πρόβλημα ήταν όταν βγήκαμε από την Πριστίνα να συναντήσουμε τους Σέρβους. Με έπιασε κατάθλιψη.

Στην αρχή πήγαμε σε ένα μικρό σέρβικο χωριό, να δούμε τα προβλήματα των κατοίκων εκεί.. Έλλειψη νερού, ηλεκτρισμού, ανεργία κτλ. Παρότι είναι 10 λεπτά μακριά από την Πρίστινα, δεν πάνε ποτέ εκεί. Ούτε στα διπλανά αλβανικά χωριά, για να καλύψουν τις βασικές τους ανάγκες. Φοβούνται. Λένε ότι δεν έχουν ελευθερία κίνησης. Το μίσος τους εναντίον των Αλβανών ήταν απίστευτο. Φοβόμασταν να κάνουμε ερωτήσεις για να μην τους θίξουμε. Κάποιος έκανε το λάθος να πει τη λέξη ανεξαρτησία. Έπεσαν όλοι πάνω του. Το θεωρούν απίθανο, μη εφικτό, στρουθοκαμηλίζουν και αρνούνται την πραγματικότητα, ενώ η διεθνής κοινότητα προετοιμάζεται εδώ και καιρό. Έβγαζαν απίστευτα αρνητική ενέργεια, φύγαμε όλοι με βαριές καρδιές, ενώ οι συναντήσεις με τους αλβανούς μας γέμιζαν αισιοδοξία.. Ήλπιζα ότι στην επόμενη πόλη θα ήταν καλύτερα τα πράγματα, αλλά στη Μιτροβιτσα η στάση τους ήταν η ίδια και χειρότερη.. Εκεί συναντήσαμε πολιτικούς, επίσημους ανθρώπους, που ήταν εντελώς αδιάλλακτοι, στενόμυαλοι και φανατισμένοι.. Μιλούσαν συνέχεια για το παρελθόν, τότε που οι Σέρβοι Κοσοβάροι ήταν η εξουσία και έκαναν ότι ήθελαν.

Δεν είναι η θέση μου να κρίνω, εγώ ήθελα να ακούσω και τις δύο πλευρές με αμεροληψία.. Αλλά οι Σέρβοι ήταν απίστευτα αντιπαθητικοί.. Ακόμα και τώρα είμαι διχασμένη, γιατί βάζω τους Σέρβους στη θέση των Ελληνοκυπρίων.. Η γη ήταν ιστορικά δική τους και σημαίνει πολλά για αυτούς. Εκεί βρίσκονται δικά τους μνημεία, εκκλησίες και τάφοι των προγόνων τους.. Σιγά σιγά ο σέρβικος πληθυσμός εκδιώχτηκε και τώρα δεν υπάρχει περίπτωση να ξαναγυρίσει. Δεν έχουν κυριαρχία αλλά επίσημα είναι κομμάτι της χώρας τους. Δεν υπάρχει περίπτωση να το αφήσουν να αποκοπεί και να γίνει ανεξάρτητη χώρα. Από την άλλη οι Αλβανοί Κοσοβάροι ζούσαν αιώνες μέσα στην καταπίεση από τους Σέρβους. Είναι μεγάλη πλειοψηφία και απαιτούν ανεξαρτησία και τα δικαιώματα που στερούνταν τόσο καιρό. Η ανεξαρτησία τους ανήκει και σύντομα θα είναι γεγονός. Έτσι έχουν τα πράγματα.. Οι Αλβανοί είναι σαν τους τουρκοκύπριους, που θέλουν αναγνώριση του ψευδοκράτους. Πρέπει να σταματήσω να συγκρίνω γιατί δε μπορώ να είμαι αμερόληπτη.

Νιώθω πολύ συγχυσμένη.

Εκτός από τα πολιτικά όμως, πέρασα τέλεια. Η ζωή είναι πολύ φτηνή και είχαμε πολλή ελεύθερο χρόνο να χαρούμε τη φοιτητική ζωή στην Πριστίνα. Γυρίζαμε από καφέ σε καφέ και από μπαρ σε μπαρ σε μεγάλες παρέες, πηγαίναμε για δείπνα στα πιο ωραία εστιατόρια, που ήταν πάμφθηνα και απολαύσαμε ντόπια κουζίνα, ντόπια μπύρα και τη ντόπια ζωή γενικά! Ήταν απίθανα!

Δύσκολο να περιγράψω αυτή την εμπειρία.. Έζησα όμορφες στιγμές, συνδέθηκα περισσότερο με πολλούς συμφοιτητές μου, έμαθα πράγματα για τους διεθνείς οργανισμούς, για τον πόλεμο και την ειρήνη, απογοητεύτηκα και απελπίστηκα, συνειδητοποίησα πράγματα για την ανθρώπινη φύση, που είναι πάντα και παντού η ίδια, στην Κύπρο, στο Κόσοβο, στο Νταρφούρ, στο Πακισταν, στο Μυανμάρ, στην Κολομβία...

Μου απομένουν 10 μέρες στη Βενετία. Μετά μαζεύω τα μπογαλάκια μου και μετακομίζω. Ανυπομονώ!