Σπίτι επιτέλους..

Είμαι στο καινούριο μου δωμάτιο, μόλις πήρα τα καινούρια μου έπιπλα (να ναι καλά οι φίλοι που με βοήθησαν.. μερικές φορές εκπλήσσομαι, είμαι μόνη μου σε ξένο τόπο κι όμως κάθε φορά γνωρίζω καλούς ανθρώπους που βγαίνουν από το δρόμο τους για να με βοηθήσουν κι αυτό με συγκινεί αφάνταστα..). Ειμαι χαρούμενη που πήρα την απόφαση να μετακομίσω από την Blaagaards platz.. Μπορεί να είναι μια από τισ πιο γραφικές πλατείες της Κοπεγχάγης, σε τέλεια γειτονιά, αλλά δεν ήμουν άνετα εκεί. Χάρη στο συγκατοικό μου και στις συνθήκες καθαριότητας. Φταίω κι εγώ και το ξέρω, ίσως αν προσπαθούσα πιο πολύ να μπορούσα να κάνω τα πράγματα καλύτερα και δεν θα ήταν ανάγκη να φύγω. Αλλά δεν είχα τη δύναμη κι έτσι κι αλλιώς είναι του χαρακτήρα μου, όποτε τα βρίσκω σκούρα προτιμώ να φεύγω. Από ανθρώπους, από δουλειές, από χώρες.. Είναι κακό αυτό και το ξέρω, αλλά θα το αλλάξω κάποτε, δεν θα έχω επιλογή, δε μπορείς να φεύγεις συνέχεια.
Η καινούρια μου γειτονιά είναι στο frederiksberg, πολύ διαφορετικά από το Norrembro, με τους χίππυς και τους μετανάστες, πιο οικογενειακά, πιο ήρεμα. Οι συγκάτοικοι μου είναι φοιτητές, ο καθένας στην κοσμάρα του απότι φαίνεται, αλλά δε με πειράζει, έχω ήδη φίλους, το μόνο που θέλω είναι μια καλή συγκατοίκηση. έτσι κι αλλιώς είναι Business students και έχω μια προκατάληψη με τους business oriented people. (ξεκίνησε από τα μαθήματα corporate social responsibility και τη συζήτηση με ένα business man φίλο).
Τελοσπάντων, να μην τα πολυλογώ έχω και δουλειά σε λίγο και πρέπει να ξεπεράσω και το hangover. Να σας πω μόνο για χτες και πως γιορτάζουν στην Κοπεγχάγη την πρώτη του Μάη. Παρέλαση στους δρόμους, βγήκαν οι χίππυς και οι πάνκς με πολύχρωμα ρούχα, πάνω σε ανοιχτά φορτηγά με μουσικές και πανηγύρια, και τα κόμματα με κόκκινες σημαίες και επαναταστατικά τραγούδια. Η παρέλαση κατέληξε σε ένα μεγάλο πάρκο, όπου κάθε χρόνο συγκεντρώνονται περίπου 60.000 άτομα για να γιορτάσουν τη μέρα. Συναυλίες, σκηνές για τα παιδιά, λουκάνικα, ποπ κορν και τα λοιπά. Σαν το πανυγήρι της χρυσοσπηλιότησας αλλά όχι τόσο χωριάτικο. Ο κόσμος καθόταν στο γρασίδι, σε μεγάλες παρέες και δόστου μπύρες... Μέχρι το βράδυ ήταν όλοι πίττα και έπεσε πολλύ κατούρημα πίσω από τους θάμνους (και από τα δύο φύλα). Στην παρέα μου, ήμασταν καμιά 20αρια άτομα, ήταν όλοι σκνίπες! Αρχίσαμε να πίνουμε από τις 12 το μεσημέρι και πήγα σπίτι στις 4 το πρωί. Πρώτη φορά στη ζωή μου είδα τέτοια boracherra (μεθύσι). And I have been around very drunk people, in many drinking cultures. Οι Δανοί είναι ένας αλκοολικός λαός. Τελία. Ζουν για να πίνουν και να μεθούν. Σε κάθε ευκαιρία γίνονται τσαλάτζια. Χριστούγεννα, πάσχα, πρώτη του μάη, ότι να ναι. Αλλά τουλάχιστον δεν κάμνουν μαλακίες όπως τους Άγγλους. Απλά διασκεδάζουν. Το μόνο που με τρομάζει με τους φίλους μου όταν μεθούν, είναι το ότι δεν καταλαβαίνω τη συμπεριφορά τους. Φαίνονται φυσιολογικοί, δεν τους καταλαβαίνεις ότι είναι μεθυσμένοι, αλλά λέν και κάμνουν πράγματα τελείως παράλογα και διερωτούμαι κι εγώ αν τα εννοούν ή αν είναι του μεθυσιού.. Τελοσπάντων.

Πάω να μαγειρέψω το πρώτο μου γεύμα στην καινούρια μου κουζίνα!



Στη φωτογραφία η θέα από το παλιό μου δωμάτιο, μου λείπει ήδη. Τώρα βλέπω τα απέναντι μπαλκόνια. Ας είναι..