Άγχος και συναισθηματισμοί...

Σήμερα ήταν η τελευταία μέρα λειτουργίας του εστιατορίου που δουλεύκω... Εκλείσαν το γιατί η δουλειά ήταν λίο χάλια τελευταίως (που τον καιρό που άρχισα να δουλεύκω, λες να είμαι εγώ η γκαντέμα;). Υποθέτω πρέπει να επιστρέψω τη στολή.. Όχι άλλες βάρδιες.. Όχι άλλες πλάκες με τους συναδέλφους τις ατέλειωτες ώρες που επεριμέναμε τους πελάτες να εμφανιστούν.. όχι άλλο κουτσομπολιό, όχι άλλες μπύρες μετά τη δουλειά, ούτε διαλείμματα για τσιγάρο με φιλοσοφικές συζητήσεις (παρότι εν καπνίζω, το διάλειμμα έκαμνα το), όχι άλλες κρεμ μπρουλέ η ώρα 12 πριν να σχολάσω. Τελος, finito, caput. Ακόμα ένα κεφάλαιο έκλεισε. Ήταν ωραία εμπειρία, παρότι στην αρχή όλα μου φαίνονταν δύσκολα, τελικά μου άρεσε να σερβίρω τον κόσμο! Τωρά αν μείνω ποτέ άνεργη, ξέρω μια τέχνη να επιβιώσω! (u never know right?). Το κυριότερο ήταν ότι ήταν μια μεγάλη πρόκληση για μένα, που είμαι εκ φύσεως αδέξια, ελαφρώς τεμπέλα και καθόλου πρακτική, να δουλεύω ενώ σπουδάζω για να κερδίζω μόνη μου το ψωμί μου! Για πρώτη φορα κατάφερα να βάλω λεφτά στην άκρη! its a freaking big deal to me! μετά εν οι άνθρωποι.. οκ, η Camilla ήταν ότι χειρότερο εσυνάντησα ποτέ στο ανθρώπινο είδος, εύχομαι ποτέ μα ποτέ να μην ξανασυναντήσω παρόμοιο φαινόμενο, αλλά σε τελική ανάλυση, ήταν αρρώστια (κάποιου είδους υπερκινητικότητα και μανία) και εν ήταν εντελώς δικό της το φταίξιμο. Αλλά τα υπόλοιπα άτομα, ήταν από τους καλύτερους ανθρώπους που εσυνάντησα στη ζωή μου.. Ειδικά ο Τίλακ, ο Νεπαλέζος με τη χρυσή καρδιά που έπλενε τα πιάτα και ο Adam, o πολωνός γκέυ που έχει εξαιρετικό χάρισμα στις ανθρώπινες σχέσεις και μαζεύει ανθρώπους γύρω του όπως η μέλισσα το μέλι! Έμπαινα στο εστιατόριο για να αρχίσω τη βαρδια μου και ότι άγχος, ανησυχία ή κακή διάθεση είχα εξαφανίζετουν.. Μακάρι στο μέλλον να έχω μια σταθερή δουλειά που να με κάμνει να νιώθω έτσι!

Σύντομα θα πρέπει να μαζέψω τα μπογαλάκια μου και να αφήσω τη Δανία.. Αυτό θα είναι δυσκολο να το ξεπεράσω νομίζω.. Τουλάχιστον έχω κάτι να προσμένω, αλλά τούτη η φορά εν ήταν σαν τις άλλες.. Νιώθω ότι έκτισα μια ζωή δαμέ, που εν θέλω να την αφήσω. Στη Γρανάδα, στη Βαρκελώνη και στη Βενετία ένιωθα ότι έκλεισε ο κύκλος, παρότι ελυπόμουν που έφευγα, εν ένιωθα όπως νιώθω τωρά, που πραγματικά εν θέλω να φύω. Ίσως να νιώσω διαφορετικά όταν κοντέψουν οι μέρες. Προς το παρόν η παραμονή μου εδώ έχει ένα σκοπό, πρέπει να τελειώσω τη διπλωματική! Και έχω ακριβώς μια βδομάδα! Ο κλοιός σφίγγει, αλλά είμαι κοντά, απλά πρέπει να βάλω δύναμη και να συνάξω το νου μου (σήμερα έπερίπεζα το χρόνο όλη μέρα)!

Πριν από λίγο κοίταξα τα new years resolutions μου, να εμπνευστώ και είδα ότι πρέπει να πάω στην Εστονία να επισκεφτώ τη Μάγια, μια από τις καλύτερες κοπέλες που γνώρισα στο Up with peoplε! Μόλις έκλεισα το εισητήτιο! Το να έχω κάτι να προσμένω θα με κάνει να νιώσω καλύτερα. Κλείνουν πόρτες και ανοίγουν παράθυρα! Και οι παλιοί φίλοι πάντα θα είναι μια πτήση μακριά! :)

Στη φωτογραφία εγώ και η Μάγια στην είσοδο του σπιτιού της host-family στην Οσάκα!