Co-habitation

Τελικά δεν είναι εύκολο πράμα η συγκατοίκηση (ανακάλυψα την ταχυνόπιττα, ξέρω). Μέχρι τώρα δεν είχα ιδιαίτερα προβλήματα.. άμα όλες οι πλευρές έχουν μιαν άλφα λογική και ένα άλφα σεβασμό για τον άλλο και ξέρουν τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις τους, εκτός που μικρές παρεξηγήσεις, μπορείς να περιμένεις μια καθ'όλα πολιτισμένη συμβίωση, σωστά;
Στη Γρανάδα ήμουν τυχερή με τους συγκάτοικους μου, παρότι με τις κοπέλες δεν έκαμνα ιδιαίτερη παρέα, ποτέ εν είχαμε προβλήματα και με τον Χόρχε μπορει να είχαμε μια σχέση αγάπης και μίσους αλλά είχαμε και τέλεια επικοινωνία, οπότε οτιδήποτε πρόβλημα υπήρχε το λύναμε μεταξύ μας.. Στη Βαρκελώνη ήμουν απίστευτα τυχερή, είχα τους τέλειους συγκάτοικους, με μια Δανέζα τέλεια μαγείρισσα και μανιακή με την καθαριότητα, τι άλλο να ζητήσει κανείς.. Στην Ιταλία είχα την Έλλεν, παρά τα προβλήματα στην αρχή, αργά αλλά σταθερά κτίσαμε μια ιδανική σχέση και τώρα την θεωρώ την καλύτερη συγκάτοικο που είχα ποτέ. Είμασταν σαν παντρεμένο ζευγάρι, κάναμε τα πάντα μαζί και αυτό στην αρχή με εκνεύριζε αλλά μετά έμαθα να το εκτιμώ και έμαθα πολλά από αυτήν..
Στη Δανία τώρα, εντελώς διαφορετική ιστορία.. Η πρώτη μου συγκατοίκηση ήταν επιοικώς ένα φιάσκο, δε θα μπορούσε να πήγαινε χειρότερα και κοιτάζοντας πίσω προσπαθώ να εντοπίσω το δικό μου φταίξιμο. Θα μπορούσα να προσπαθήσω λίγο περισσότερο για να δουλέψει η συγκατοίκηση, αλλά δεν το ένιωθα και δεν ήθελα να πιέσω τον εαυτό μου. Το ήξερα από την αρχή ότι συγκατοικούσα με ένα άτομο με το οποίο δεν είχαμε τίποτα απολύτως κοινό και οι πιθανότητες επιτυχίας ήταν κοντά στο μηδέν. Παρόλα αυτά είπα ότι ναι, θα πάρω το ρίσκο και ότι βγει. Δεν έβαλα καμιά προσπάθεια όμως και με την πρώτη ευκαιρία έφυγα. Ίσως να μη φταίει μόνο το άτομο ή η χημεία μεταξύ μας, απλά δεν το ένιωθα σπίτι μου.. Χαίρομαι που έφυγα..
Η δεύτερη συγκατοίκηση δεν ήταν θέμα επιλογής, γιατί έψαχνα απελπισμένα να ξεφύγω από την πρώτη και πήρα το πρώτο που βρήκα. Τρεις δανοί φοιτητές, ο καθένας στην κοσμάρα του, ο δανέζικος τρόπος συγκατοίκησης. Συναντιόμαστε κάποτε στην κουζίνα και λέμε τα βασικά, αλλά τίποτα βαθύτερο. Νιώθω σαν να ζω μόνη μου και κάποτε μου αρέσει αυτό, αλλά πεθυμώ να έχω ένα άτομο στο σπίτι με το οποίο να μπορώ να κουβεντιάζω, να μαγειρεύουμε μαζί, κτλ. Ίσως γιαυτό και το δεύτερο μέρος δεν το νιώθω ούτε αυτο τόσο σαν το σπιτικό μου. Έτσι κι αλλιώς περνώ περισσότερο χρόνο στη βιβλιοθήκη απ'ότι στο δωμάτιο μου.
Πριν δυό νύχτες ο συγκάτοικος μου (αυτός με τον οποίο έχω την περισσότερη επαφή γιατί το δωμάτιο του είναι ακριβώς δίπλα) αποφάσισε ότι ήθελε να μείνει ξύπνιος όλη νύχτα με τον φίλο του (υποψιάζομαι ότι είναι ζευγάρι, αλλά μπορεί να κάνω και λάθος) και έκαναν τόσο πολύ θόρυβο που ήταν αδύνατο να κοιμηθώ. Μουσική techno στη διαπασών ΚΑΙ τηλεόραση στη διαπασών ΚΑΙ ούρλιαζαν στη διαπασών σε σημείο απίστευτα εκνευριστικό για κάποιον που πρέπει να ξυπνήσει νωρίς να γράψει διπλωματική. Πρέπει να ήταν πολύ μεθυσμένοι.. Και όταν λέω όλη νύχτα, εννοώ ΟΛΗ νύχτα μέχρι τις 8 το πρωί!
Τι κάνεις σε τέτοιες περιπτώσεις;
Τους είπα μια φορά, κατα τις 1 να χαμηλώσουν την ένταση..ευγενικά.. Τίποτα.. Έβαλα το ipod να αποκοιμηθώ με μουσική και οι φωνές τους διαπερνούσαν τη μουσική. Τελικά αποκοιμήθηκα γύρω στις 3 και ξύπνησα ξανά στις 5 με τις φωνές τους.
Τους είπα δεύτερη φορά.. πάλι ευγενικά. όχι μόνο δεν το χαμήλωσαν, αλλά δυνάμωσαν τη μουσική και φώναζαν ακόμα πιο δυνατά, επίτηδες.. Μετά δεν είχα δύναμη να ξανασηκωθώ από το κρεβάτι, έκατσα σαν τον βλάκα όλη νύχτα και προσπαθούσα να κοιμηθώ με τους θορύβους τους, γιατί δεν είμαι αρκετά δυναμική ώστε να σηκωθώ να πατήσω πόδι, ήταν και μεθυσμένοι, you really dont wanna mess with drunk danes.. Πέρασα τη νύχτα καταστρώνοντας σχέδια εκδίκησης, τα οποία ξέρω ότι δεν πρόκειται να πραγματοποιήσω.
Το ζήτημα είναι ότι τον τύπο δεν τον ξέρω καλά, και δεν ήθελα να κάνω κάτι που θα χαλούσε το κλίμα μέσα στο σπίτι. Υποθέτω ότι ο βασικός μου φόβος ήταν ότι δεν ήθελα να ζω με κάποιον που δε με συμπαθεί. Βλακεία μου φυσικά, αμά εκείνος δε σέβεται τους συγκατοίκους του, δεν είναι δικό μου το φταίξιμο αν αντιδράσω. Οι αλλοι δύο συγκάτοικοι δεν αντέδρασαν καθόλου, μάλλον θα έχουν ωτοασπίδες.

Τέλοσπάντων.. Αποφάσισα ότι την επόμενη φορά που κάποιος θα με ενοχλήσει σε τέτοιο σημείο, θελημένα ή αθέλητα, θα αντιδράσω, ευγενικά μεν, αλλά δεν θα κάτσω σαν τον μαλάκα να το ανεχτώ.. Δεν είναι ανάγκη να μας συμπαθούν όλοι. People who like you will like you anyway and those who dont, will never do no matter what you do. Επομένως το να κάθεσε να σε πατούν για χάρη της ειρηνικής συνύπαρξης είναι μέγα λάθος και τώρα που το συνειδητοποίησα, αλίμονο στον επόμενο που θα με πειράξει, έχω πολλά απωθημένα να βγάλω.

Φοβού από την οργή ενός υπομονετικού.

Αυτά, πίσω στη διπλωματική.