Επεράσαν όμορφα...

Κοστίζει μου αφάνταστα να κλείσω τούτο το κεφάλαιο. Κι ας έχω κάτι καινούριο να προσμένω.. Δεν έχω πλέον λόγο να μένω στην Κοπεγχάγη. Δεν έχω δουλειά, δεν έχω Δανό boyfriend, οι σπουδές ετελειώσαν, από την πρώτη του Αυγούστου δε θα έχω ούτε σπίτι (μετακομίζω πίσω στη Μπεττίνα, όπου έμενα τον πρώτο μήνα όταν ήρθα), αλλά δε λέω να κλείσω εισιτήριο για Κύπρο. Απλά δε θέλω να φύγω. Δε θέλω... Δεν είμαι σίγουρη γιατί.. Συνδέθηκα με τον τόπο; Με τους ανθρώπους; Είναι επειδή δε θέλω να πάω Κύπρο; Είναι επειδή ξέρω ότι ίσως να μην επιστρέψω ποτέ; είναι επειδή τελειώνουν τα φοιτητικά τα χρόνια; Προσπαθώ να θυμηθώ αν είχα παρόμοιες κρίσεις κάθε φορά που έκλεινα ένα κεφάλαιο.. Νομίζω ότι ποτέ δεν ήταν τόσο έντονο.

Αγάπησα τη Δανία και μπορώ να με φανταστώ να περνώ εδώ τη ζωή μου. Στην Κύπρο πάλι, δε μπορώ να με φανταστώ να περνώ τη ζωή μου.. "Τι σου κάμνει κόρη μου ο τόπος σου; Γιατί δεν έρκεσαι πίσω επιτέλους; Έκαμες το δικό σου.. Εμεγάλωσες πλέον.." Τα λόγια της μάμας μου.. Φέρνουν αντιρρήσεις για τη Νέα Υόρκη και δε ξέρω πως να τους πείσω. Καταλαβαίνω ότι με θέλουν κοντά τους, αλλά δεν είμαι έτοιμη για καταστάλαγμα.. όχι ακόμα.. Από την άλλη, περιμένουν από μένα να τους δώσω λόγους, το σχέδιο που κρύβεται πίσω από τις κινήσεις μου, γιατί internship στα ηνωμένα έθνη, τι θα μου χρειαστεί, αφού έχω δουλειά ως δασκάλα και το πολύ σε δυο χρόνια διορίζομαι.. Δεν έχω σχέδιο, ποτέ δεν είχα.. το μόνο μου σχέδιο είναι να μη γίνω δασκάλα.. δεν είναι για μένα.. μου αρέσει, θα μπορούσα να το κάνω για λίγα χρόνια, αλλά δεν είναι για μένα. Δε ξέρω τι είναι για μένα, δε ξέρω που θα με οδηγήσει το internship, αλλά ξέρω ότι πρέπει να το κάνω, θα είναι καλή εμπειρία και ίσως με βοηθήσει να καταλάβω που θέλω να φτάσω, ή που δεν θέλω να πάω.. Θα ήθελα να είχα ένα σχέδιο.. ζηλεύω τους ανθρώπους που έχουν στόχους, που ξέρουν ακριβώς τι θέλουν από τη ζωή τους και κάνουν αποφασιστικά βήματα για το παρουν.. αλλά δε μπορώ να το κάνω. Απλά θέλω να απολαμβάνω τη ζωή, να παίρνω εμπειρίες και να γίνομαι καλύτερο άτομο.. Ξέρω ότι υπάρχει τίμημα στη ζωή που κάνω τώρα. Εδώ και 2 χρόνια δεν έχω σταθερό σπίτι, σταθερούς φίλους και σταθερότητα γενικά.. και τώρα μου κοστίζει αφάνταστα να φύγω από την Κοπεγχάγη, αλλά είναι το τίμημα για τις επιλογές μου.. Ας μην παραπονιέμαι λοιπόν.
Αύριο θα κλείσω εισητήριο για Κύπρο.. Θα προσπαθήσω να απολαύσω τις τελευταίες μου μέρες εδώ.. και σίγουρα όλα θα πάνε καλα!