back to school

Τη Δευτέρα πήρα το τηλεφώνημα που περίμενα και φοβόμουν ταυτόχρονα.

"Σε μια ώρα να είσαι στο σχολείο". Η αντικατάσταση που ήλπιζα ότι θα πάρω και ταυτόχρονα δεν ήθελα ποτέ.

Ακόμα να συνειδητοποιήσω ότι πλέον το "δασκάλα" είναι μέρος της ταυτότητάς μου. Με λένε Νικολίνα και είμαι δασκάλα. (δε μου κολλά καθόλου όμως!!!) Ξέρω ότι είναι αυτό που σπούδασα, αλλά ποτέ δεν πίστεψα πραγματικά ότι αυτό είναι που θα κάνω στη ζωή μου. Και τώρα... Είμαι δασκάλα. Για την ακρίβεια, αντικαταστάτρια δασκάλα. Δασκάλα γυμναστικής και επιστήμης. Η ειρωνία της τύχης, τα δύο μαθήματα που ήλπιζα να αποφύγω.

Η άλλη ειρωνία είναι ότι εντελώς τυχαία, η αντικατάσταση είναι στο δημοτικό που πηγαινα μικρή. Οδηγώντας να πάω εκεί, από το πατρικό μου στο δημοτικό, ακριβώς η ίδια διαδρομή που κάθε εργάσιμη μέρα για 6 χρόνια εκτελούσαμε, ένιωσα ότι η ζωή με έφερε ακριβώς εκεί από όπου ξεκινησα, στο σημείο εκκίνησης. Δυσάρεστο συναίσθημα. Σαν να περπάτησα χίλια μίλια και να μην έφτασα πουθενά.

Και θυμήθηκα τις πρωινές διαδρομές της ζωής μου. Στη Νέα Υόρκη να παίρνω την πράσινη γραμμή του μετρό από το Μπρούκλυν στο Μανχάτταν με άλλα 3 εκατομύρια άτομα. Στη Βαρκελώνη να περπατώ 6 λεπτά down the road, αφού το διαμέρισμά μου ήταν στον ίδιο δρόμο με τη δουλειά μου (Lucky me i know). Στη Δανία με το πράσινο μου ποδήλατο, να περνώ δίπλα από τις λίμνες και να συναντώ πρωινή ποδηλατική κίνηση. Στη Βενετία δίπλα στα πανεμορφα κανάλια, κάθε πρωί να σκέφτομαι πόσο τυχερή είμαι που περιτριγυρίζομαι από τόση ομορφιά.

Και τώρα πίσω από εκεί που ξεκίνησα. Καινούρια αρχή με φόντο το αρχαίο παρελθόν.

Αλλά μια και σήμερα είναι Παρασκευή, νιώθω αισιόδοξη! Όλα θα πάνε καλά!