Οι πέντε άνθρωποι που γνωρίζεις στον παράδεισο

Είδα το βιβλίο στον πάγκο μιας μοντέρνας καφετέριας. Ήταν μέρος της διακόσμησης, παρέα με άλλα βιβλία τοποθετημένα εκεί για να δίνουν μια ιντελέκτουαλ εμφάνιση στο χώρο και να συμπληρωνουν τη ζεστασιά που δημιουργούν τα vintage έπιπλα. Αγαπώ αυτή την καφετέρια (κι ας χρεώνουν το τσάι 4 ευρώ, αφού κανείς δε διαμαρτύρεται καλά κάνουν).

Δε ξέρω γιατί με τράβηξε αυτό το βιβλίο, κι όχι ένα άλλο απο τα δεκάδες γύρω του. Παλιά έκδοση και λίγο ταλαιπωρημένη (ποιος ξέρει από πόσα χέρια πέρασε πριν καταλήξει στην ωραία καφετέρια), και το εξώφυλλο δε λέει πολλά (λιτό κι απέριττο, μόνο ο τίτλος το κοσμεί με μεγάλα άσπρα γράμματα σε μπλε φόντο). Μου φάνηκε πως κάπου το ‘χα ξανακούσει, πως το ΄χα ξαναδεί, με την οικειότητα που νιώθεις μπροστά σε ένα άνθρωπο που μόλις έχεις γνωρίσει αλλά σου φαίνεται ήδη γνωστός. Το βιβλίο με τράβηξε σα μαγνήτης. I had to have it. Ερωτεύτηκα ένα βιβλίο χωρίς να το γνωρίσω πρώτα. Σας έχει τύχει; Εμένα πρώτη φορά.  

Ρώτησα λοιπόν αν μπορούσα να το «δανειστώ» και μετά την πρώτη άρνηση και την άρνησή μου να δεκτώ την άρνηση, έπεσαν τηλεφωνήματα και  επειδή ο πελάτης έχει πάντα δίκαιο, πήρα το βιβλίο με την προυπόθεση να το επιστρέψω.

Η αρχή ήταν απογοητευτική. Δεν ξέρω τι περίμενα ότι θα έβρισκα, πάντως η ζωή του Έντυ, του 83χρονου εργάτη του Λούνα Παρκ, η οποία τερματίστηκε κακην κακώς τη μέρα των γενεθλίων του, δε μου φάνηκε καθόλου, μα καθόλου ενδιαφέρουσα. Το γράψιμο απλό κι απέριττο (ακριβώς όπως το εξώφυλλο), χωρίς λογοτεχνικά τεχνάσματα (τα οποία κάποτε βρίσκω υπερβολικά η αλήθεια, κι εγώ η ίδια δεν τα προτιμώ στο γράψιμό μου). Κάποια στιγμή το άφησα στην άκρη και το ξανάπιασα όταν το πήρα απόφαση ότι, αφού έκανα την κίνηση να τσακωθώ με ένα σερβιτόρο για αυτό το βιβλίο, θα το διαβάζα τουλάχιστον.

Και μετά.. το ρούφηξα. Ο φαινομενικά ασήμαντος και κοινότοπο χαρακτήρας, ο εργάτης που πέρασε όλη τη ζωή του στον ίδιο τόπο, είχε πολλά να πει τελικά. Η ουσία της ύπαρξής του ξεδιπλώθηκε μέσα από τις συναντήσεις που είχε στον παράδεισο με πέντε ανθρώπους που είχαν μικρό ή μεγάλο ρόλο στην εξέλιξη της ζωής του. Οι απορίες του, οι μισοτελειωμένες ιστορίες του και όλα τα γιατί του,  όλα βρήκαν τη θέση τους κι όλα μαζί συνέθεσαν το νοήμα της ζωής του Έντυ, που έφυγε χαρούμενος γιατί πήρε όλες τις εξηγήσεις που χρειαζόταν, ακόμα και στο τέλος.

Ηθικό δίδαγμα; Ότι όλα τα συμβάντα εξυπηρετούν κάποιο σκοπό.. ότι και η πιο φαινομενικά ασήμαντη ζωή έχει νόημα.. και ότι όλοι για κάποιο λόγο θυσιαζόμαστε.

Μοιρολατρικό; Ίσως. Αλλά ποιος δε θέλει να το πιστέψει, ότι τίποτα δε γίνεται τυχαία; Ότι όλα έχουν λόγο και σκοπό κι ότι ίσως μια μέρα, ακόμα και στο τέλος-τέλος, θα μας εξηγηθούν τα γιατί, θα τα καταλάβουμε όλα και θα συμπληρωθούν τα κομμάτια του παζλ που λείπουν εδώ και καιρό.

Ο συγγραφέας παίζει με τα αναπάντητα ερωτήματα που όλοι κουβαλούμε μέσα μας και δίνει λύση με τη φαντασία του στο ζήτημα που μας απασχολεί όλους κατά βάθος. Για ποιο λόγο ζούμε αυτά που ζούμε. Γιατί τα πράγματα συμβαίνουν έτσι κι όχι διαφορετικά. Ποιος ξέρει, ίσως στον παράδεισο (αν υπάρχει) να συναντήσουμε πέντε ανθρώπους που θα μας λύσουν όλες τις απορίες. Ίσως και όχι. Ίσως και να μην το λύσουμε ποτέ αυτό το θέμα.

Καλό βιβλίο όμως. Τώρα πρέπει να θυμηθώ να το επιστρέψω.