Η ησυχία μετά την καταιγίδα

Πόσο περίεργα εξακολουθούν να μου φαίνονται όλα.. Η ζωή η ίδια, τόσο απρόβλεπτη κάποτε, τόσο κοινότυπη άλλες φορές.. Οι στιγμές, τα συναισθήματα, τα σωστά και τα λάθη, οι άνθρωποι, οι στιγμές, οι στιγμές, οι στιγμές...

Μπαίνει η άνοιξη. Μέσα Φεβρουαρίου. Τέτοια περίοδο πριν ένα χρόνο ξαναγεννιόμουν.. Άφηνα πίσω μου δειλά κι απελπισμένα το παρελθόν και ξαναγκάλιαζα τη ζωή από την αρχή. Ετοιμαζόμουν να μπω στο φως.. Πόσο παράξενα έγιναν όλα, μετά από τόσο σκοτάδι, μπήκε τόσο φως.. κι έπειτα πάνω και κάτω, χαρές και λύπες, και στιγμές, στιγμές, στιγμές...

Πέρσι τέτοια εποχή ξαναγεννήθηκα. Κι έζησα τη ζωή μου απ’την αρχή. Με χαρά και πόνο. Νίκησε ο πόνος την τελευταία μάχη, επικράτησε, εδραιώθηκε κι είναι ακόμα εδώ. Και σαν απάντηση στον πόνο, ήρθε η δουλειά. Να μην αφήνω τον εαυτό μου να σκέφτεται, να τρέχω συνέχεια, να απασχολώ τον εαυτό μου με οτιδήποτε δεν έχει σχέση με μένα, με το κενό που νιώθω. Να μην αφήσω χώρο για μοναξιά. Τα κατάφερα για πολλούς μήνες. Το διάβασμα κρατούσε το μυαλό μου απασχολημένο. Το σχολείο κούραζε το σώμα μου σε σημείο εξάντλησης και η δεύτερη μου δουλειά έπαιρνε κάθε ελεύθερο λεπτό που θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για να κοιτάξω λίγο μέσα μου.

Δε θέλω πια να δραπετεύω από τις σκέψεις μου.

Σήμερα ήταν η πρώτη μέρα «ελευθερίας». Μακριά από εξετάσεις, σχολείο και δουλειά. Κι ένιωσα τον πόνο, που βρήκε ευκαιρία να επιστρέψει στο χώρο που άφησε το κενό του Reinventing Democracy. Μετά από μια βδομάδα κατά την οποία το μυαλό μου ήταν 100% απασχολημένο με το εδώ και τώρα, σήμερα ξεφούσκωσα σαν μπαλόνι.. τίποτα να με αποσπάσει από τον εαυτό μου. Και η κούραση των τελευταίων μηνών χαλάρωσε τις αντιστάσεις μου. Πόνος.

Το Φθινόπωρό μου δεν ήταν γεμάτο φως. Ούτε ο χειμώνας μου. Δεν ήταν απόλυτο σκοτάδι όμως. Ήταν αγώνας δρόμου μέσα σε συννεφιά, ατέλειωτος μαραθώνιος. Άντεξα, με αμφιλεγόμενες επιδόσεις αλλά άντεξα, μέχρι το τέλος. Έμαθα πολλά. Ακόμα και για τον εαυτό μου, κι ας το απέφευγα το θέμα.

Σήμερα ένιωσα πώς έρχεται η άνοιξη, ακόμα και μέσα στη μελαγχολία μου. Φοβάμαι όμως να ονειρευτώ μια άνοιξη, κι αν δεν είναι ακόμα η ώρα; Παλιά έγραψα ότι δε φοβάμαι πια τους χειμώνες. Τους αντιμετωπίζω (ακόμα κι αν ο τρόπος αντιμετώπισης είναι να τους αποφεύγω με πολλή δουλειά). Απλά φοβάμαι πως η άνοιξη αργεί.

Κάποτε νιώθω ότι το βρήκα το νόημα. Στις στιγμές που έρχονται σαν τον ήλιο μέσα στην καταιγίδα. Καταιγίδες, βροχές, χαλάζι πανικός, μια στιγμή ηλιοφάνιας για να πάρεις ανάσα και πάλι καταιγίδα. Ακόμα κι έτσι, χρειάζομαι λίγη άνοιξη..

Η ησυχία μετά την καταιγίδα.. ανατριχιαστική, αλλά απαραίτητη. Σύντομα θα ξανακούσω τα πουλιά να κελαηδούν.. Ελπίζω.