Ξεκαθάρισμα και αναμνήσεις

Τελικά οι γενικές εκκαθαρίσεις έχουν τη χρησιμότητα τους. Μέσα στα σκουπίδια, στα χαρτιά για ανακύκλωση, στα άχρηστα τετράδια και τις άλλες παλιατσαρίες που είχα εδώ και αιώνες στο δωμάτιο και περίμεναν να πεταχτούν, βρήκα και μια σακούλα γεμάτη αναμνήσεις από το ταξίδι μου με το Up with People. Δεν πέρασε πολύς καιρός, πριν ένα χρόνο ακριβώς τέτοια μέρα ήμουν στη South Dakota. Κι όμως ξέχασα πάρα πολλά πράγματα, ευτυχώς που έχω τη συνήθεια να φυλάω και τις αποδείξεις (που λέει ο λόγος). Βρήκα μέσα στη σακούλα postcards από όλες τις πόλεις που ήμασταν, τους οδηγούς από τα μουσεία που πήγαμε, φυλλάδια από τους οργανισμούς που δουλέψαμε, τα σουβενίρς που αγόρασα από την Ιαπωνία και τα ξέχασα, φωτογραφίες από τη λίμνη στη Nebraska που έκανα για πρώτη φορά sailing, τα πρώτα ξυλάκια που χρησιμοποίησα την πρώτη μέρα στην Ιαπωνία, τις κάρτες και τα δώρα που μου έδωσαν οι host families (πχ.ένα βιβλίο για τον Buffalo Bill, ένα ελβετικό σουγιά με χαραγμένο το όνομα μου, ένα κουτί peter pan από τη disney land tokyo με ιαπωνικές σοκολάτες, ξυλάκια και σελιδοδείχτες, ζωγραφιές) ένα γλυφιντζούρι από το Μεξικό με γεύση καρπούζι και chilli, τα φακελάκια με τα τσάγια από το tea factory στο Colorado, το pass του λεωφορείου από την Ολλανδία, τα αποκόμματα από όλα τα αεροπορικά εισιτήρια, μαζί και το εισιτήριο Τόκυο- Φρανκφούρτη, που το είχα χάσει και παρολίγο να μείνω για πάντα στην Ιαπωνία. Βρήκα και όλα τα διαφημιστικά για το show μας, σε κάθε πόλη και το ticket για το Dakota bowl που χορέψαμε στο ημίχρονο. Κάθε αντικείμενο έφερνε αναμνήσεις.. Ωραίες εμπειρίες, ανεπανάληπτες στιγμές!

Εντάξει όμως, δεν ήταν όλα εύκολα.. Να είσαι κάθε μέρα με 90 άτομα, χωρίς δευτερόλεπτο για τον εαυτό σου, να κάνεις ατέλειωτες ώρες πρόβας και να μην παίρνεις το σόλο ή το χορευτικό που θέλεις, να προσπαθείς να συνεννοηθείς με μια ολόκληρη οικογένεια που δε μιλά γρι αγγλικά, να σιχαίνεσαι το ψάρι και να σου το σερβίρουν ωμό, να έχεις κληρωθεί στο super crew και να πρέπει να σηκωθείς από τις 5 να στήσεις τη σκηνή για το show μέσα στην παγωνιά, να είχες μια μέρα εντατική, 2 show σερί και μετά να πρέπει να σηκώσεις τη σκηνή και να φορτώσεις τον εξοπλισμό, να μένεις μια βδομάδα με μια οικογένεια που κυριολεκτικά λατρεύεις και να πρέπει να φύγεις ξανά για να αρχίσεις από την αρχή με άλλη οικογένεια, και να είναι η 15η, ή 16η στη σειρά. Να πηγαίνεις για ξενάγηση στο εργοστάσιο της Τοshiba και επί δύο ώρες να ακούεις το ξεναγό να μιλά αγγλικά αλλά να μεν καταλαβαίνεις τίποτε που την προφορά του. Να σε βάζουν μόνο σου σε οικογένεια για 3η συνεχή βδομάδα ενώ οι άλλοι του group να έχουν όλοι συγκάτοικο, να σε βάζουν με το άτομο από το group που αντιπαθείς περισσότερο, να μένεις σε ένα μικρό χωριό έξω από την πόλη και να πρέπει να αλλάξεις 3 μεταφορικά το πρωί μέχρι να φτάσεις στον χώρο συνάντησης. Να θέλεις να κάνεις volunteer στο καταφύγιο αστέγων και να γεμώνει η λίστα και να σε στέλνουν σε σχολείο (πάλε). Να αρρωστάς και να μένεις στο κρεβάτι όταν οι άλλοι πάνε στο εργοστάσιο τυριών στην Ολλανδία. Να θέλεις απεγνωσμένα να σου δώσουν το music coordinator internship και να πιάνεις το backstage manager. Να είσαι τόσο απίστευτα κουρασμένος, στα πρόθυρα της κατάρρευσης και να θέλει η host family να σε πάρει να δεις κι άλλα αξιοθέατα και να μη μπορείς να πεις όχι (αλλά τελικά να αξίζει τον κόπο). Μπορώ να σκεφτώ και άλλα "κακά", αλλα στην πραγματικότητα εν ήταν τόσο άσχημα. Ήταν ευκαιρία να δεις τον κόσμο, να γίνεις λιγότερο ιδιότροπος και περισσότερο ανοιχτός, να μάθεις να σπρώχνεις τα όρια σου.. Πόσες φορές εν ήθελα να κάνω κάτι γιατί το θεωρούσα δύσκολο ή ανούσιο ή χαζό και τελικά έκαμνα το και απολάμβανα το και αναρωτιόμουν γιατί δεν ήθελα να το κάνω στην αρχή.. Οι δυσκολίες εκάμαν μου παραπάνω καλό που τις καλές στιγμές, ακόμα κι αν δεν το καταλάβαινα τότε.

Σταματώ τη φλυαρία και πάω για ύπνο γιατί αύριο έχω γενική εκκαθάριση στα ρούχα.