Σάββατο πρωί

 Πώς γίνεται ένα Σάββατο πρωί να είναι τόσο μελαγχολικό; 

Να ξυπνώ και να έχω διάθεση να γράψω, να κλάψω, να πιω, να καπνίσω... στα δύο τελευταία θα αντισταθώ, ας έχει η παρακμή τα όρια της! 

Στην επιφάνεια, είμαι καλά, οι μέρες μου περνούν γλυκά, ευχάριστα, γεμάτες με μαγικές στιγμές.. η αλήθεια όμως είναι ότι τρέχω συνέχεια. Τρέχω συνέχεια να ξεφύγω από όλα όσα κουβαλώ μέσα μου και με βασανίζουν, που δεν ξέρω τι είναι γιατί δεν κάθομαι να τα συναντήσω.. αλλά κάτι είναι σίγουρα, αλλιώς δε θα με ζώναν οι δαίμονες κάθε φορά που μένω πέντε λεπτά μόνη μου.  

Μπήκα μόνη μου μέσα στον τροχό του χάμστερ. Μέχρι πρότινος απολάμβανα τη μοναξιά μου, σε ένα άδειο σπίτι μόνη μου, να ακούω μουσική και να γεμίζω το χώρο μου με τα δικά μου συναισθήματα, να τα τακτοποιώ ένα ένα όπως τα πράγματα, να τα συγυρίζω. Τώρα φοβάμαι, ότι κι αν είναι αυτό που φοβάμαι, θέλω να κινούμαι αδιάκοπα, να μην κάθομαι, να μη σκέφτομαι, να μη νιώθω. Θέλω να χορέυω, να πίνω, να μιλώ για οτιδήποτε με οποιονδήποτε, κάτι να μου αποσπά το μυαλό μου συνέχεια, ένα ερέθισμα να με παίρνει μακριά από αυτά που νιώθω.  

Τι νιώθω αλήθεια;  

Μέσα στην υπερδραστηριότητά μου, νιώθω ζωντανή. Αλλά υπάρχει μια απελπισία... ότι ο χρόνος στερεύει. Πέρασα στην άλλη πλευρά του yolo. Θέλω να τα κάνω όλα, μαζεμένα, εντατικά, συνέχεια, μήπως και δεν ξανάρθει η ευκαιρία. Αλλά αυτό είναι πιο πολύ σαν να αρπάζεις τη ζωή από τα μαλλιά και να θέλεις να την αναγκάσεις να σου δώσει σημασία, παρά να τη ζεις ήρεμα κι αβίαστα. Θέλω να την πιω μονορρούφι, αντί να την απολαύσω με μικρές γουλιές. Θέλω να ΖΗΣΩ με κεφαλαία γράμματα, να μη χαραμιστεί ούτε ένα λεπτό σε ανούσια πράγματα.. αυτή η επιθυμία όμως εμπερικλείει ανησυχία.. κρύβει το «μήπως δεν». Μήπως δεν τα καταφέρω, μήπως δεν είμαι ουσιαστικά ευτυχισμένη... Οπότε κυνηγώ τις στιγμές με πάθος πεινασμένου λιονταριού, από τη μια στην επόμενη, χωρίς να τις βάζω ποτέ μαζί για να δω τι έφτιαξα. Οι στιγμές μου δε συνδυάζονται για να δημιουργήσουν κάτι, αλλά είναι εκεί σκόρπιες, σαν χάπια που σε ηρεμούν για λίγο μέχρι να χρειαστείς την επόμενη δόση. 

Θα τα βρω... σίγουρα θα τα βρω. Μόνο το ότι γράφω τώρα και συνειδητοποιώ τι γίνεται με βοηθά απίστευτα. Δεν είναι κακή φάση, είναι εξερεύνηση, είναι καλή αποτυχία, είναι αυτό που είναι και είναι οκ... Βρίσκω τον εαυτό μου λίγο λίγο... γιατί όλοι νομίζουμε ότι θα τα έχουμε βρει στα 30 μας; Μου φαίνεται ότι τώρα ξεκινά... ότι ποτέ δεν τα βρίσκουμε στ’αλήθεια, είναι μύθος. Κι αν τα βρούμε για λίγο, είναι προσωρινό κι απατηλό και μετά συνεχίζουμε την αναζήτηση. Όλα είναι work in progress. 

Αλλά όλα αρχίζουν από την αγάπη μας στον εαυτό μας. Μόνο αυτό χρειάζεται.. είναι όλα πιο ωραία όταν σ’αγαπάς... και μόνο έτσι μπορείς να αγαπήσεις κι άλλους. Οποιαδήποτε μορφή αγάπης που δε ξεκινά από σένα, μάλλον δεν είναι αληθινή.  

Δεν είναι ανάγκη να δαγκώνω μεγάλες μπουκιές από τη ζωή με κίνδυνο να πνιγώ, ας απολαύσω το κάθε λεπτό διαφορετικά.. με αγάπη. Όλα θα παν καλά, είμαι σίγουρη..