Έγκυος με το δεύτερο παιδί.

Το γράφω σαν "δικαιολογία" για τα όσα θα ακολουθήσουν. Προφανώς όταν είμαι έγκυος δεν κάνει να κυκλοφορώ στους δρόμους. Δεν χαρίζομαι σε κανένα. Ίσως να γίνομαι εγώ αυτό που μισώ. Παλιοχωρκάτα που κάθεται και τσακκώνεται με άλλους παλιοχώρκατους. Αλλά τι να κάνουμε σε τούτο το χωρκό που εγεννηθήκαμε.

Σάζω το μωρό, βάλλω το carseat, φκαίνω φουρκαστή. Άρκησα για 2η φορά στο ραντεβού για το potential νηπιαγωγείο. Περνώ το roundabout του ΟΧΙ. Στα επόμενα φώτα, τζιαμέ που εν η γιγαντοαφίσα του Σεντώνα, που τη θωρώ και εκνευρίζουμαι, μάχουμαι να στρίψω δεξιά. Μπαίνω λλίο μες στη μέση, έρκεται αυτοκίνητο, εν ξέρω αν εν αργά ή αν εν γλήορα, περιμένω να περάσει και μετά να στρίψω. Ακούω συμφωνία πουρούδων που πίσω μου. Του στυλ Πιιιι Πιιιι ΠιΠιΠιΠι Πιιιιιιι.

Μισώ τις πουρούδες. Εν το επερίμενα τζιόλας η αλήθκεια. Για ποιο λόγο να μουντάρω να μπω να κόψω το δρόμο του άλλου; Παθαίνω σοκ. Κοιτάζω που το καθρευτάκι, μεσήλικη κουλ κυρία με κοντοκουρεμένο μαλλί σε κουλ πετιτ όχημα να κρατά το τσιάρο και να με βρίζει που καθυστέρησα να στρίψω γιατί προφανώς εξύπνησεν τζαι τζίνη ανάποδα, όπως κι εγώ άλλωστε. Το "επήρα τα" εν λλίο για να εκφράσει τα συναισθήματά μου.

Στρίφκω, στρίφκει τζαι τζίνη πουπίσω μου και μπαίνουμε σε διπλή λωρίδα με κατεύθυνση τη Μακαρίου. Χωρίς να το πολλοσκεφτώ πάω δίπλα της, κατεβάζω το γυαλί του παραθύρου και με μεγάλη μου έκπληξη μιλώ της πολλά πολιτισμένα. Καλά, κυρία μου, ήταν αναγκη να μου παίξεις πουρού; Εν εμπορούσες να περιμένεις δύο λεπτά; Εν σωστό να δημιουργούμε άγχος και ένταση στους δρόμους; Ένιωσα και περήφανη για την επιλογή των λέξεων που για κάποιο πολλά παράξενο λόγο εφκαίναν ευγενικά που το στόμα μου.

Αλλά έσιει να παραδεχτεί ο Κυπραίος/η Κυπραία; Εγώ αν ήμουν ήταν να αντραπώ και να πω 'χίλια συγνώμη, Im having a bad day και φκάλλω τα μες στους δρόμους" ως είθισται σε αυτό το μεσογειακό παράδεισο. Η μαντάμ φυσικά ήθελε να φκει κουππα άππανη. "Αφού εν είχες σκοπό να στρίψεις να μείνεις πίσω, γιατί επήες μές στη μέση"; Επιχείρημα που εν κάμνει λογική γιατί σαφώς είχα σκοπό να στρίψω, ένεφκα άλλοστε όπως το συνηθίζω, απλά εν ήθελα να σκοτωθώ στρίφκοντας και είπα να περιμένω να φκερώσει ο δρόμος. Εν είχε νόημα να μείνω πιο πίσω, γιατί ο σκοπός μου ήταν όντως, καθαρώ το δρόμω, να στρίψω.

Κάπου τζιαμέ έπαιξα το χαρτί του κοπελλουθκιού, αφού στην Κύπρο, μόλις πεις "έχω μωρό" αυτόματα αποκτάς πλεονέκτημα. Είπα της "έχω μωρό στο αυτοκίνητο, προσέχω" και κάπου τζιαμέ, εν θυμούμαι γιατί, εξέφυγε η συζήτηση και αρχίσαμε η μια της άλλης τα ντροπή σου. "Ντροπή σου που δημιουργείς άγχος στους άλλους οδηγούς", "Ντροπή σου που κάμνεις θέμα για τούτο το πράμα", "ντροπή σου που βαστάς το τσιάρο και οδηγάς" (πραγματικά χέστηκα για το τσιάρο της, αλλά να μεν μείνουμε και πουκάτω), σε κάποια φάση εβαρέθηκα και όπως μου εμιλούσε ανέβασα το γυαλί και προχώρησα 3 εκατοστόμετρα μπροστα, τόσο εμπορούσα να πάω μες στην κίνηση, να μεν τη θωρω, να μεν ασχολούμαι άλλο μαζί της.

Μετά που λλίο επέρασε μου η αδρεναλίνη και αντράπηκα. Ειδικά γιατί κάθε 2 λεπτά είχα την δίπλα μου στην άλλη λωρίδα και σε κάποια φάση ήταν να γίνουν οι 2 λωρίδες μία και αγχώθηκα ότι θα έπρεπε να την βάλω και μπροστά μου.

Πλις να μου πει κάποιος. Εν οι ορμόνες της εγκυμοσύνης που φταιν; Και στην προηγούμενη εγκυμοσύνη εκατέβηκα πάλε να κατσαθκιάσω ένα παλιοτόμαρο που μου έπαιζε πουρου κανένα 10λεπτο επειδή επήεννα αργά στα στενά της παλιάς πόλης. Εσταμάτησα το αυτοκίνητο κι εκατέβηκα. Εν άντεξα. ΤΙ ΒΑΡΑΣ ΤΗΝ ΠΟΥΡΟΥ ΚΥΡΙΟΣ; ΠΌΣΟ ΓΛΗΟΡΑ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΠΗΕΝΝΩ; (ήμουν και στο μήνα μου). Η απάντηση του: "Αν δεν ήσουν έγκυος ήταν να σου δείξω εγώ. Έχε χάρη".

Γαμώτο ρε φίλε..... Εν που δαμέ που ξεκινούν ούλλα.. μια στοιχειώδη ευγένεια, εντός κι εκτός δρόμου... να νέφκω άμα θέλω να στρίψω, να μεν κόφκω το δρόμου του άλλου, να μεν του παίζω πουρούες για το παραμικρό να τον χαντακώνω... επειδή βιαζούμαστε εν σημαίνει είμαστε μόνοι μας στο δρόμο.. εν που δαμέ που ξεκινούμε.. είμαστε ούλλοι γαϊδούρια.. και πάντα φταιν οι άλλοι... ποτέ εμείς! Ούτε σκεφτόμαστε καθόλου την προοπτική του άλλου, ούτε να σκεφτούμε "ρε μπας και είχα λάθος εγώ". Οκ βάλλω και τον εαυτό μου μέσα, κι εγώ γαιδούρα είμαι, αλλά πάντα προσπαθώ να σκέφτουμαι, έφταιξα εγώ, έκαμα κάτι λάθος, αδίκησα κάποιον, ήταν σωστή η συμπεριφορά μου;

Τίποτε.. μόνο ο εαυτούλης μας... Και μια συμπεριφορά που αν μας έβλεπε η μάνα μας ήταν να ντρέπεται... Σίουρα η μάνα μου ήταν να ντραπεί που εκατέβασα το τζάμι να πω μιας μεγαλύτερης κυρίας ότι εν πρέπει να παίζει έτσι την πουρού. Αλλά εγώ εβαρέθηκα να τα αφήνω όλα να παιρνούν στο ντούκου. Εστω τζι ένας να βρεθεί να μου πει, σόρρυ, εχεις δίκαιο, έκαμα λάθος, εγώ εννα νιώσω πανευτυχής.. Κι εννα του πω: εγώ σόρρυ, μεν με παρεξηγάς. Είμαι έγκυος.. οι ορμόνες...